Ang Paglalakbay ng Ibong Papel

Noon ay hindi pa alam ng ibong papel kung saang direksyon siya pupunta, naliligaw pa at hinahanap ang tamang daan. Alam niya ang tunay na gusto pero hindi malaman kung paano ito maaabot. Maraming kailangang daanang pagsubok para marating ang tuktok at isa na doon ang paglalakbay at pakikipagsapalaran patungo sa paghahanap at pagtuklas sa lugar na matagal nang inaasam. Maraming hahadlang pero kailangan ito upang matutong mamuhay ng mag-isa.

Simula noong nagkaroon kami ng klase sa Likhang Pambata ay naramdaman kong ito na ang magiging katuwang ko sa aking paglalakbay. Mahirap mag-isip ng magandang paksa na magugustuhan ng mga bata dahil hindi mo lang basta kailangang makisalamuha sa kanila kung hindi kailangan mo ring hanapin o balikang muli ang pagiging bata sa iyong sarili.

Ilang buwan bago mag-umpisa magsulat ng konseptong papel ay alam ko na ang aking papaksain. Tungkol sa paglalakbay ang gusto kong isulat, mga paglalakbay ko noong bata ako hanggang ngayon. Habang iniisa isa ko ang bawat lugar na puwede kong isulat ay unti-unti ring bumabalik sa aking alaala ang mga pangyayari noong bata ako na akala ko ay nakalimutan ko na. Mahina ang memorya ko kaya ang makaalala ng isang bagay na sobrang tagal na ay malaking bagay na para sa akin. Gusto kong ibahagi sa mga bata ang mga lugar na napuntahan ko, ang mga lugar kung saan marami akong natutunan at natuklasan. Gusto kong ipakita sa kanila ang mundo sa pamamagitan lamang ng pagbabasa.

Mabagal ang naging proseso ng aking pagsusulat at pagbuo ng ideya, sa sobrang bagal ay kung kailan ilang araw na lang bago magpasahan ay saka makakaisip ng isusulat. Natatak na sa aking isip na ang deadline ay mabisang inspirasyon sa pagsusulat pero sa loob loob ko ay sadyang hinahayaan ko lang ang sarili ko na palipasin ang oras na gumagawa ng mga bagay na walang kinalaman sa aking tesis. May panahong kung kailan maraming kailangan isulat sa klase ay natatapat ding maraming kailangan gawin para sa org at dahil sa pressure at stress nauuwi ako sa panonood ng pelikula, pagfa-facebook o di kaya paghilata lamang sa kama, nakatulala at iniisip ang mga kailangan ko pang gawin na hindi ko pa ginagawa.

Natuto akong mag-multi-tasking dahil na rin siguro sa dami ng kailangan kong gawin at sa kawalan ko ng pagplaplano sa aking oras. Hindi ko alam kung paano ko napagsasabaysabay ang pagbabasa, pagsusulat, paglalayout, paggamit ng social media at kung minsan nakukuha ko pang manood ng tv o pelikula. Hindi ako sanay na walang ginagawa at kinakalikot na isang bagay, gusto kong parating gumagalaw at pakiramdam kong mas magkakasakit ako kapag nakatunganga lang ako buong araw. Kapag hindi ko na kinakaya ang dami ng gawain ay bigla akong hihinto at susubukang planuhin ang mga susunod kong gagawin sa susunod na oras o araw at kapag napagdesisyunan kong may oras pa naman ako upang tapusin ang mga kailangan kong gawin ay aalis ako ng bahay at pupunta sa kung saan.

Ang panadaliang pagtigil sa mga gawain ang ginagawa kong distraction, distraction sa mga bagay na magpapasabog sa utak ko kapag pinilit ko itong gamitin. Masarap ding maging carefree at magpasawalang bahala sa mga rules at expectations ng mga tao at kahit sa sarili ko. Alam kong marami akong kailangang tapusin pero iniisip ko na may oras pa, na kaya ko naman kahit alam ko sa aking sarili na hindi at pipilitin at papahirapan ko lang ang sarili ko physically, emotionally at mentally.

Sa kabila ng stress at patung-patong na gawain ay may kung anong saya pa rin na kumikiliti sa aking puso at damdamin kapag nagsusulat. Kahit pagod na ang utak at katawan mo ay nagpapatuloy ka pa rin magsulat o kaya ang magtype sa harap ng laptop dahil alam mong masaya ka dito at nakikita mong balang araw ay babalikan moa ng panahong ito at matatawa na lamang. Iba ang pakiramdam kapag sinusulat mo ang gusto mo, may kalayaan kang ilagay ang lahat ng nais mo sa paraang ikaw ang magdedesisyon, tama man ito o mali sa paningin ng iba basta ang alam mo ay ikaw ang gumawa nito, parte ka ng isinusulat mo.

Sulat pa, basa pa, isama na ang paglalayout at pagcacalligraphy at lettering na nagiging stress reliever kapag napapagod na akong mag-isip ng isusulat. Sa panahon ngayon ay wala na akong oras upang gawin ang iba ko pang hobby, iniisip kong mas magkakaroon ako ng oras kapag natapos ko agad ang mga kailangan kong isulat. Isa sa ginagawa kong motibasyon upang makapagsulat ay ang pag-iisip na kapag maaga ako natapos ay puwede na akong makapag-lettering o kaya ay manood na ng Game of Thrones o ng ibang pelikula na may kaugnayan sa aking tesis. Minsan ginagawa ko ng maaga ang aking mga gawain dahil may importanteng lakad ako o may gustong puntahan. Sinisiguro ko na kapag aalis ako ay kaunti na lag ang kailangan kong gawin pagkauwi o kaya naman ay wala na pero siyempre ay hindi ito nasusunod.

Habang nagsusulat ka ay parang naglalakbay ka na rin, hindi mo man alam kung saan papunta ay hinahayaan mo lamang ang imahinasyon mo na gumana. Ang ibong papel ay maaring maligaw pero mahahanap at mahahanap din niya ang daan patungo sa pagkatuklas ng mga bagay na lalong magpapatatag sa kanya. Hindi sumusuko ang ibong papel kahit maraming gawain pa ang ilagay sa kanyang balikat ay pipilitin pa rin niyang lumipad dahil ano pa’t inumpisahan niya ang paglalakbay na ito kung hahayaan niyang mahulog siya dahil lamang sa mga pagsubok na nagpapabigat sa kanya. Kaunti na lang at mararating na ng ibong papel ang kanyang destinasyon.

Advertisements