Ang Paglalakbay ng Ibong Papel

Noon ay hindi pa alam ng ibong papel kung saang direksyon siya pupunta, naliligaw pa at hinahanap ang tamang daan. Alam niya ang tunay na gusto pero hindi malaman kung paano ito maaabot. Maraming kailangang daanang pagsubok para marating ang tuktok at isa na doon ang paglalakbay at pakikipagsapalaran patungo sa paghahanap at pagtuklas sa lugar na matagal nang inaasam. Maraming hahadlang pero kailangan ito upang matutong mamuhay ng mag-isa.

Simula noong nagkaroon kami ng klase sa Likhang Pambata ay naramdaman kong ito na ang magiging katuwang ko sa aking paglalakbay. Mahirap mag-isip ng magandang paksa na magugustuhan ng mga bata dahil hindi mo lang basta kailangang makisalamuha sa kanila kung hindi kailangan mo ring hanapin o balikang muli ang pagiging bata sa iyong sarili.

Ilang buwan bago mag-umpisa magsulat ng konseptong papel ay alam ko na ang aking papaksain. Tungkol sa paglalakbay ang gusto kong isulat, mga paglalakbay ko noong bata ako hanggang ngayon. Habang iniisa isa ko ang bawat lugar na puwede kong isulat ay unti-unti ring bumabalik sa aking alaala ang mga pangyayari noong bata ako na akala ko ay nakalimutan ko na. Mahina ang memorya ko kaya ang makaalala ng isang bagay na sobrang tagal na ay malaking bagay na para sa akin. Gusto kong ibahagi sa mga bata ang mga lugar na napuntahan ko, ang mga lugar kung saan marami akong natutunan at natuklasan. Gusto kong ipakita sa kanila ang mundo sa pamamagitan lamang ng pagbabasa.

Mabagal ang naging proseso ng aking pagsusulat at pagbuo ng ideya, sa sobrang bagal ay kung kailan ilang araw na lang bago magpasahan ay saka makakaisip ng isusulat. Natatak na sa aking isip na ang deadline ay mabisang inspirasyon sa pagsusulat pero sa loob loob ko ay sadyang hinahayaan ko lang ang sarili ko na palipasin ang oras na gumagawa ng mga bagay na walang kinalaman sa aking tesis. May panahong kung kailan maraming kailangan isulat sa klase ay natatapat ding maraming kailangan gawin para sa org at dahil sa pressure at stress nauuwi ako sa panonood ng pelikula, pagfa-facebook o di kaya paghilata lamang sa kama, nakatulala at iniisip ang mga kailangan ko pang gawin na hindi ko pa ginagawa.

Natuto akong mag-multi-tasking dahil na rin siguro sa dami ng kailangan kong gawin at sa kawalan ko ng pagplaplano sa aking oras. Hindi ko alam kung paano ko napagsasabaysabay ang pagbabasa, pagsusulat, paglalayout, paggamit ng social media at kung minsan nakukuha ko pang manood ng tv o pelikula. Hindi ako sanay na walang ginagawa at kinakalikot na isang bagay, gusto kong parating gumagalaw at pakiramdam kong mas magkakasakit ako kapag nakatunganga lang ako buong araw. Kapag hindi ko na kinakaya ang dami ng gawain ay bigla akong hihinto at susubukang planuhin ang mga susunod kong gagawin sa susunod na oras o araw at kapag napagdesisyunan kong may oras pa naman ako upang tapusin ang mga kailangan kong gawin ay aalis ako ng bahay at pupunta sa kung saan.

Ang panadaliang pagtigil sa mga gawain ang ginagawa kong distraction, distraction sa mga bagay na magpapasabog sa utak ko kapag pinilit ko itong gamitin. Masarap ding maging carefree at magpasawalang bahala sa mga rules at expectations ng mga tao at kahit sa sarili ko. Alam kong marami akong kailangang tapusin pero iniisip ko na may oras pa, na kaya ko naman kahit alam ko sa aking sarili na hindi at pipilitin at papahirapan ko lang ang sarili ko physically, emotionally at mentally.

Sa kabila ng stress at patung-patong na gawain ay may kung anong saya pa rin na kumikiliti sa aking puso at damdamin kapag nagsusulat. Kahit pagod na ang utak at katawan mo ay nagpapatuloy ka pa rin magsulat o kaya ang magtype sa harap ng laptop dahil alam mong masaya ka dito at nakikita mong balang araw ay babalikan moa ng panahong ito at matatawa na lamang. Iba ang pakiramdam kapag sinusulat mo ang gusto mo, may kalayaan kang ilagay ang lahat ng nais mo sa paraang ikaw ang magdedesisyon, tama man ito o mali sa paningin ng iba basta ang alam mo ay ikaw ang gumawa nito, parte ka ng isinusulat mo.

Sulat pa, basa pa, isama na ang paglalayout at pagcacalligraphy at lettering na nagiging stress reliever kapag napapagod na akong mag-isip ng isusulat. Sa panahon ngayon ay wala na akong oras upang gawin ang iba ko pang hobby, iniisip kong mas magkakaroon ako ng oras kapag natapos ko agad ang mga kailangan kong isulat. Isa sa ginagawa kong motibasyon upang makapagsulat ay ang pag-iisip na kapag maaga ako natapos ay puwede na akong makapag-lettering o kaya ay manood na ng Game of Thrones o ng ibang pelikula na may kaugnayan sa aking tesis. Minsan ginagawa ko ng maaga ang aking mga gawain dahil may importanteng lakad ako o may gustong puntahan. Sinisiguro ko na kapag aalis ako ay kaunti na lag ang kailangan kong gawin pagkauwi o kaya naman ay wala na pero siyempre ay hindi ito nasusunod.

Habang nagsusulat ka ay parang naglalakbay ka na rin, hindi mo man alam kung saan papunta ay hinahayaan mo lamang ang imahinasyon mo na gumana. Ang ibong papel ay maaring maligaw pero mahahanap at mahahanap din niya ang daan patungo sa pagkatuklas ng mga bagay na lalong magpapatatag sa kanya. Hindi sumusuko ang ibong papel kahit maraming gawain pa ang ilagay sa kanyang balikat ay pipilitin pa rin niyang lumipad dahil ano pa’t inumpisahan niya ang paglalakbay na ito kung hahayaan niyang mahulog siya dahil lamang sa mga pagsubok na nagpapabigat sa kanya. Kaunti na lang at mararating na ng ibong papel ang kanyang destinasyon.

Wedding Fan

Kailan kaya darating ang araw na magsusuot ako ng traje de boda at maglalakad sa isang pulang karpet habang tumutugtog ang paborito kong love song? Isa ‘yan sa mga tanong sa isip ko habang pinanonood ang pinsan ko na naglalakad papunta sa altar at hinihintay ng kanyang mapapangasawa. Yung mga eksenang napapanood ko lang sa mga sinehan at sa tv dati ay nasasaksihan ko na sa harapan ko ngayon. Natutuwa ako kapag nakakakita ng mga ikakasal dahil mabilis akong mabighani sa ganda nito, hindi lang sa babaing ikakasal kung hindi sa buong seremonyas mismo. Masasabi kong ito ang unang kasal na napuntahan ko na alam ko ang nangyayari sa paligid ko dahil noon ay naging flower girl na ako sa kasal ng ninang ko at hindi ko ito maalala maliban sa mga litrato at mga kuwento ng magulang ko. Hindi ko alam kung kailan nagsimula ang hilig ko sa kahit anong may kinalaman sa pagpapakasal, basta ang alam ko lang ay sumasaya ako kapag nakakapanood ako ng mga ikinakasal mapapelikula man ito, teleserye o simpleng video sa internet.

Gustong gusto ko na nanonood ng mga kasal kaya naman ang makanood ng harap-harapan ay isang malaking bagay na sa akin. Hindi ko alam kung anong meron sa mga kasal at napapangiti ako sa tuwing may nakikitang akong kahit anong  may kaugnayan dito. Habang naglalakad ang pinsan ko ay hindi maalis ang mata ko sa kanya. Sinubukan ko siyang kunan ng video pero mas ginusto ko pa ring titigan siya gamit ang mata ko. Makikita sa mga mata at ngiti niya na tunay siyang masaya at hindi ko lang iyong basta nakita, naramdaman ko rin. Perpekto ang lahat, katulad ng mga napapanood at nababasa ko pero mas totoo, mas ramdam ko. Totoo nga ang sinasabi nila na pinakamaganda ang isang babae sa araw ng kasal niya hindi lang dahil sa make-up o ayos ng buhok kung hindi dahil sa ngiti na alam kong tunay at galing sa puso.

Sumama ang pakiramdam ko pagdating sa reception pero dahil sa saya at pagkasabik sa bawat magaganap ay medyo gumaan ang pakiramdam ko. Hindi ko talaga alam ang kuwento ng pinsan ko at ng napangasawa niya kaya naman nang malaman ko na childhood sweethearts sila, na 10 anyos lang sila noong una silang nagkakilala ay mas lalo akong bumilib sa kanila. Saglit akong naniwala sa forever dahil sa kanila dahil akala ko sa mga cliché na teleserye lamang nangyayari ang mga kuwentong tulad ng sa kanila. Hindi ko akalain na meron palang tulad nila na malapit lang sa akin na kailangan ko lang buksan ang mata ko at lawakan ang radar ko upang makahanap ng mga tulad nila na mas makapagbibigay inspirasyon at pag-asa hindi lang sa akin kung hindi sa iba rin. Hanggang sa makauwi ako ay nasa isip ko pa rin ang kasal, na sana ay masundan pa ang mga dadaluhan ko at makasaksi ng mga eksenang minsan lang mangyari sa buhay ng isang tao at maging parte nito. Ako kaya? Kailan kaya ako maghahagis ng bulaklak ng patalikod, ngingiti sa bawat flash ng kamera? Kailan ko kaya mararanasan ang mga naranasan nila? Sana sa tamang panahon.

August 14, 2015 | 10am-11am

Sinabi ko kahapon kung gaano kainit ang panahon pero mukhang tatalunin nito ang init kanina. Nakadagdag pa sa init ang traffic dahil sa ginagawang fly over sa crossing at parang gusto kong bumaba na lang at mabuhusan ng malamig na tubig. Pagkarating ko sa bayan ay napansin kong marami ang tao kumpara noong nakaraang mga araw. Hindi ko alam kung anong meron pero karamihan ay mga estudyante, may mga hayskul at mayroong ding kolehiyo. Dumiretso na ako sa nagbebenta ng dyaryo at bumili ng Philippine Star. Pagkabayad  ko sa dyaryo ay tinanong ako ng ale kung gusto ko raw bang ilagay sa plastik ang dyaryo. Kung kahapon ay sobrang abala at aligaga niya at mainit ang ulo dahil sa batang namamalimos, ngayon ay maaliwalas at masaya ang itsura nito. Marami nga talagang puwede at hindi puwedeng mangyari sa loob ng isang araw.

August 13, 2015 | 10am-11am

Kung gaano kalakas ang buhos ng ulan kahapon ay ganoon naman ang init ng araw ngayon. Bumili ulit ako ng dyaryo sa bayan at naisip kong doon naman sa matandang lalaki bumili para maiba naman at saka doon talaga kami bumibili ng dyaryo dati. Pagdating ko doon ay nahuli na ata ako at paubos na ang mga dyaryo niya at wala na ang dyaryong binibili ko kaya balik ako sa aleng pinagbilhan ko kahapon. Napansin ko na marami pa ang bentang dyaryo ng ale kumpara sa matandang nagbebenta na hindi naman gaanong malayo sa kanya. Pagkabigay ko ng bayad sa ale ay may lumapit sa aking bata at naghihingi ng barya. Bibigyan ko na sana siya kaso pinigilan ako ng ale dahil mamimihasa lang daw ito. Makulit ang bata at aabutan ko na talaga sana kahit dos lang pero mapilit ang ale na huwag ko ito bibigyan at pinangaralan pa ang bata na imbis na nanlilimos ay dapat nag-aaral na lamang ito. Umalis ang bata habang paulit-ulit na tinatawag na epal ang ale. Ngayon ay umuwi ako na parang nabasa ulit, hindi dahil sa ulan kung hindi sa sarili kong pawis. Nakakaloka.

August 12, 2015 | 10am-11am

Naisipan kong bumili ng dyaryo at liwayway ngayong araw sa kapitolyo pero naubusan na ako kaya naman dumiretso na ko sa bayan para doon bumili kaysa umuwi ako ng walang nabili, sayang ang pamasahe. Makulimlim na nang umalis ako sa bahay at alam kong malapit ng umulan, padilim ng padilim ang mga ulap lalo nang dumating ako sa bayan. Pumunta agad ako sa nagbebenta ng dyaryo at sakto ang dating ko dahil iisa na lang ang natitirang kopya ng Liwayway, medyo lukot na at parang may nauna ng magbasa. Malamig ang simoy ng hangin kaya bago umuwi ay naglakad-lakad muna ako at pinagmasdan ang paligid. Ang mga tindero at tinder ay abala sa pagtatakip ng mga paninda nila ng plastik, paghahanda sa paparating na ulan. Umabot ako hanggang sa may Julie’s Bakeshop bago ko naisipang maglakad na pabalik at napansin kong nagmamadali na sa pag-aayos ng mga paninda ang mga tindero’t tindera. Maya-maya pa’y bumuhos na ang malakas na ulan. “Ayan na, ayan na!” sigaw ng ale at nagtakbuhan na nga ang mga kaninang naglalakad lang. Kanya-kanyang bukas ng payong ang iba at isa na ako doon at iniisip ko kung bakit hindi ko inagahan ang gising ko. Ang iba’y sumilong muna at hinihintay ang pagtila ng ulan.

Isang nakakabilib sa mga nagtitinda ay kahit malakas ang buhos ng ulan ay patuloy pa rin sila sa pagbebenta. Ganoon pa rin ang mga itsura nila, malungkot at umiiyak man ang langit ay hindi nawala ang saya at sigla nila, tuloy pa rin ang trabaho, tuloy lang ang buhay. Naalala ko kanina habang nakasakay na ako ng jeep ay may nakita akong isang batang nakasandal sa pader at nalilgo sa tubig ulan na nanggagaling mula sa alulod habang nakangiti sa akin. Naisip ko na kung gaano kainis ang iba dahil sa ulan ay ganoon naman kasaya ang ilan. Gusto ko pa sana kuhanan ng litrato ang bata kaso umandar na ang sinasakyan ko ng jeep. Napansin kong puro putik na ang paa ko at lilinisin ko pa sana pero hindi ko na tinuloy. Mababasa lang naman ulit ang paa ko pagbaba ko ng jeep saka ngayon na lang ulit nagyari ‘to at nag-enjoy naman ako