Ang Paglalakbay ng Ibong Papel

Noon ay hindi pa alam ng ibong papel kung saang direksyon siya pupunta, naliligaw pa at hinahanap ang tamang daan. Alam niya ang tunay na gusto pero hindi malaman kung paano ito maaabot. Maraming kailangang daanang pagsubok para marating ang tuktok at isa na doon ang paglalakbay at pakikipagsapalaran patungo sa paghahanap at pagtuklas sa lugar na matagal nang inaasam. Maraming hahadlang pero kailangan ito upang matutong mamuhay ng mag-isa.

Simula noong nagkaroon kami ng klase sa Likhang Pambata ay naramdaman kong ito na ang magiging katuwang ko sa aking paglalakbay. Mahirap mag-isip ng magandang paksa na magugustuhan ng mga bata dahil hindi mo lang basta kailangang makisalamuha sa kanila kung hindi kailangan mo ring hanapin o balikang muli ang pagiging bata sa iyong sarili.

Ilang buwan bago mag-umpisa magsulat ng konseptong papel ay alam ko na ang aking papaksain. Tungkol sa paglalakbay ang gusto kong isulat, mga paglalakbay ko noong bata ako hanggang ngayon. Habang iniisa isa ko ang bawat lugar na puwede kong isulat ay unti-unti ring bumabalik sa aking alaala ang mga pangyayari noong bata ako na akala ko ay nakalimutan ko na. Mahina ang memorya ko kaya ang makaalala ng isang bagay na sobrang tagal na ay malaking bagay na para sa akin. Gusto kong ibahagi sa mga bata ang mga lugar na napuntahan ko, ang mga lugar kung saan marami akong natutunan at natuklasan. Gusto kong ipakita sa kanila ang mundo sa pamamagitan lamang ng pagbabasa.

Mabagal ang naging proseso ng aking pagsusulat at pagbuo ng ideya, sa sobrang bagal ay kung kailan ilang araw na lang bago magpasahan ay saka makakaisip ng isusulat. Natatak na sa aking isip na ang deadline ay mabisang inspirasyon sa pagsusulat pero sa loob loob ko ay sadyang hinahayaan ko lang ang sarili ko na palipasin ang oras na gumagawa ng mga bagay na walang kinalaman sa aking tesis. May panahong kung kailan maraming kailangan isulat sa klase ay natatapat ding maraming kailangan gawin para sa org at dahil sa pressure at stress nauuwi ako sa panonood ng pelikula, pagfa-facebook o di kaya paghilata lamang sa kama, nakatulala at iniisip ang mga kailangan ko pang gawin na hindi ko pa ginagawa.

Natuto akong mag-multi-tasking dahil na rin siguro sa dami ng kailangan kong gawin at sa kawalan ko ng pagplaplano sa aking oras. Hindi ko alam kung paano ko napagsasabaysabay ang pagbabasa, pagsusulat, paglalayout, paggamit ng social media at kung minsan nakukuha ko pang manood ng tv o pelikula. Hindi ako sanay na walang ginagawa at kinakalikot na isang bagay, gusto kong parating gumagalaw at pakiramdam kong mas magkakasakit ako kapag nakatunganga lang ako buong araw. Kapag hindi ko na kinakaya ang dami ng gawain ay bigla akong hihinto at susubukang planuhin ang mga susunod kong gagawin sa susunod na oras o araw at kapag napagdesisyunan kong may oras pa naman ako upang tapusin ang mga kailangan kong gawin ay aalis ako ng bahay at pupunta sa kung saan.

Ang panadaliang pagtigil sa mga gawain ang ginagawa kong distraction, distraction sa mga bagay na magpapasabog sa utak ko kapag pinilit ko itong gamitin. Masarap ding maging carefree at magpasawalang bahala sa mga rules at expectations ng mga tao at kahit sa sarili ko. Alam kong marami akong kailangang tapusin pero iniisip ko na may oras pa, na kaya ko naman kahit alam ko sa aking sarili na hindi at pipilitin at papahirapan ko lang ang sarili ko physically, emotionally at mentally.

Sa kabila ng stress at patung-patong na gawain ay may kung anong saya pa rin na kumikiliti sa aking puso at damdamin kapag nagsusulat. Kahit pagod na ang utak at katawan mo ay nagpapatuloy ka pa rin magsulat o kaya ang magtype sa harap ng laptop dahil alam mong masaya ka dito at nakikita mong balang araw ay babalikan moa ng panahong ito at matatawa na lamang. Iba ang pakiramdam kapag sinusulat mo ang gusto mo, may kalayaan kang ilagay ang lahat ng nais mo sa paraang ikaw ang magdedesisyon, tama man ito o mali sa paningin ng iba basta ang alam mo ay ikaw ang gumawa nito, parte ka ng isinusulat mo.

Sulat pa, basa pa, isama na ang paglalayout at pagcacalligraphy at lettering na nagiging stress reliever kapag napapagod na akong mag-isip ng isusulat. Sa panahon ngayon ay wala na akong oras upang gawin ang iba ko pang hobby, iniisip kong mas magkakaroon ako ng oras kapag natapos ko agad ang mga kailangan kong isulat. Isa sa ginagawa kong motibasyon upang makapagsulat ay ang pag-iisip na kapag maaga ako natapos ay puwede na akong makapag-lettering o kaya ay manood na ng Game of Thrones o ng ibang pelikula na may kaugnayan sa aking tesis. Minsan ginagawa ko ng maaga ang aking mga gawain dahil may importanteng lakad ako o may gustong puntahan. Sinisiguro ko na kapag aalis ako ay kaunti na lag ang kailangan kong gawin pagkauwi o kaya naman ay wala na pero siyempre ay hindi ito nasusunod.

Habang nagsusulat ka ay parang naglalakbay ka na rin, hindi mo man alam kung saan papunta ay hinahayaan mo lamang ang imahinasyon mo na gumana. Ang ibong papel ay maaring maligaw pero mahahanap at mahahanap din niya ang daan patungo sa pagkatuklas ng mga bagay na lalong magpapatatag sa kanya. Hindi sumusuko ang ibong papel kahit maraming gawain pa ang ilagay sa kanyang balikat ay pipilitin pa rin niyang lumipad dahil ano pa’t inumpisahan niya ang paglalakbay na ito kung hahayaan niyang mahulog siya dahil lamang sa mga pagsubok na nagpapabigat sa kanya. Kaunti na lang at mararating na ng ibong papel ang kanyang destinasyon.

Paraiso

Akyat dito, akyat doon. Matarik man ang babagtasin ay kakayanin. Mabato man at maputik ang nilalakaran ay hindi ito magiging hadlang. Mga huni ng ibon ang maririnig sa paligid at mga bulaklak na nakangiti sa langit ang makakasalubong. Simoy ng hangin sa aking mukha’y dumadampi. Tila sumasayaw ang mga sanga ng puno at ang mga halaman. Bawat paglalakad ay may indak, sumasabay sa musika ng kapaligiran. Ang paraiso’y makikita na, kaunting hakbang na lamang.
Ang tuktok ay napanik

Nakarinig ng tinig

Kalikasa’y umihip

Iniwa’y isang awit

1991

Parang isang siyudad sa gitna ng disyerto. Mga kalsadang kulay puti at maalikabok. Makulimlim ang kalangitan at ang mga tao’y nagtatakbuhan. Maraming bahay ay kalahati na lamang. Simbahan ng San Guillermo’y muntik na mawala. Mga nagtatayugang gusali ay hindi na makita.  Naging bahagi ng kasaysayan ang sandaling pagkawala ng bayan sa mapa. Kalikasa’y mabagsik nga talaga.
May bulkan na sumabog

Buong baya’y lumubog

Namuti mga pook

Tila nyebeng nahulog

Alapaap

Ako’y unti-unting umaangat sa lupa. Ang mga ulap ay abot kamay ko na. Parang nakasakay sa isang ibong malaki, malayang nakakalipad ngunit pakpak ay hindi pumapagaspas. Mga bahay at tao’y paliit ng paliit hanggang mawala na sila sa aking paningin. Nakaramdam ng lamig at biglang dumilim ang paligid. Ikinabit na ang seatbelt at huminga ng malalim.

Dahan-dahang lumapag

Mga gulong lumabas

Nakahingang maluwag

Malayo na sa ulap

Bumasa at Lumaya 2 

#BuwanNgMgaAkdangPinoy📖💓

Ngayong taon ay naisipan kong ibahagi ang mga librong maaaring magamit ko sa aking thesis. HAHA (yes, napaka dedicated sa thesis 😂) Sa mga susunod ko na mga post (sana may sumunod haha) ay halos lahat ay mga kuwentong pambata o mga pang isip bata na libro dahil ang napili kong genre ay kuwentong pambata, yay!!! 🙌😂 Baka magbahagi din ako ng mga librong hindi pambata pero nais kong gawin topic para sa pinakamamahal kong thesis (pwe 😝😂) Kaya para sa unang araw ay ito ang pinili ko, ang “Bumasa at Lumaya 2 (A Sourcebook on Children’s Literature in the Philippines)”

Bago lang ang libro ko na ito (last week ko lang ata nabili sa NBS) at di ko pa nababasa maliban sa tula ni Rene Villanueva na makikita sa unahang bahagi ng libro. Excited na akong basahin ito dahil nalaman ko na 1994 pa ang unang volume nila noong 10th anniversary ng PBBY (Philippine Board on Books for Young People). Siguradong marami akong matututunang bago sa aklat na ‘to. 😁👍 Tara na’t Bumasa at Lumaya!🙌💗

P.S. Balak ko din haluan ng kaunting calligraphy/lettering ang bawat librong ibabahagi ko dahil wala lang haha gusto ko lang kasi masaya ako kapag ginagawako ito. 🎨💓

Casa Fantastica (Part 4)

Dalawang araw na ng huli kong makita si Shirley. Sabi ni Toyang marami daw kasi silang assignment at project ngayon kaya siguro di lumalabas ng bahay. Dumaan ako sa tapat ng bahay nila kahapon, nakita ko siyang nakaupo sa isa sa mga upuan sa garden nila at parang marami siyang iniisip. Nagkatinginan kami pero bigla siyang umiwas ng tingin at agad na pumasok sa bahay nila. Hindi ko na lang pinansin yon at iniisip na magkikita pa naman ulit kami at saka ko na lang siya tatanungin.

Nanunuod kami ng tv nang biglang may narinig kaming tugtog ng gitara sa labas. Sumilip ako sa bintana at nakita ko si Jay na tumutugtog. Tumingin ako kay Toyang. Di mapakali si Toyang. Di ko malaman kung ano iniisip niya.

“Hoy, Toyang!”

Gulat ko sa kapatid ko kaya medyo napatili siya at syempre hinmpas ako ng pagkalakas-lakas. Bigla siyang tumingin sakin at tumayo.

“Kuya, ano ba nakain niyang si Jay? “

“Bakit ano ba nangyari?”

“Bigla bigla na lang siyang nagkaganyan. Lumapit sakin nung isang araw, gusto daw akong ligawan. Kuya, ano ba yan!?” naiiritang sabi niya.

“Ano sinabi mo?”

“Wala. Di ko alam isasagot eh. Di ako sanay na ganyan siya.”

Medyo ilang na sagot ni Toyang.

“Eh bakit nagkakaganyan ka, parang naaano ka dyan, baka naman may gusto ka din kay Jay?”

Nanlaki yung mata niya at bigla akong tinulak.

“Kuya! Ano ba yang iniisip mo, si Jay? OMG!”

“May pa OMG ka pang nalalaman diyan. Napaghahalataan ka eh. Kung ako sayo labasin mo na yun.”

Kunwari pa si Toyang, mukhang kinikilig naman siya kay Jay, nagdedeny pa.

“Ayoko.”

“Bahala ka, aalis na yun. Di mo man lang makikitang kumanta si Jay,” sabi ko na may halong panghihinayang ang boses.

“I hate you kuya!” pagdadabog niya sa harap ko sabay labas niya ng bahay namin.

Kunwari pa yung kapatid ko eh. Hay nako, buti pa si Toyang at Jay mukhang may future. Bigla ko uliit naalala si Aya. Malapit na pala birthday ko. wala pa din akong pera pambili ng camera. Iniisip kong pagkabili ko ng camera ay papakita ko agad kay Shirley at siya ang una kong kukuhanan. Siguradong matutuwa siya.

Natahimik ako sandali at napaisip.

Pupuntahan ko si Shirley bukas.

Siguro panahon na para sundin ko yung sinasabi ni Aya. Na kailangan kong mabuhay sa ngayon at huwag masyadong problemahin ang hinaharap. Na hindi ko dapat mapalampas ang bawat sandali na nangyayari sa buhay ko ngayon at hayaan kung ano man ang mangyayari sa akin bukas. Kailangan ko ng pakawalan ang nakaraan ko at hayaang mangyari ang dapat mangyari sa future ko. Sa ngayon gagawin ko lang ang gusto ko, kung ano sa tingin ko ang magpapasaya sa akin.

“Primitivo? Pangalan ba ng lolo mo yan?”

Nangingiting tanong sa akin ni Aya nang malaman niya ang buong pangalan ko.

“Cge na ikaw na may magandang pangalan.”

Natahimik sandal si Aya at parang may gusting sabihin. Nagpipigil pa siya ng tawa.

“Bakit?”

“Wala, wala. Alam mo maganda naman yung pangalan mo. makaluma pero tatatak sa isip ng ibang tao.”

“Oo, sigurado ako dun,” pagmamayabang ko kay Aya.

“Yung iba nga, maganda nga ang pangalan pero pangalan lang, hanggang dun lang.”

“Salamat sa pagpapagaan ng loob ko pero wala na tayong magagawa pa, kaya kung pwede Ivo na lang itawag mo sakin.”

“Sige, Primitivo,” natatawang sabi ni Aya.

Tumawa na lang ako at umiling. Pagkatingin ko sa may likuran ni Aya ay nakita ko si Shirley.

“Shirley? Anong-“

“Anong ginagawa ko dito? Ikaw ang dapat na tinatanong ko niyan.”

Nakatingin siya sakin ng seryoso at parang di makapaniwala.

“Anong ginagawa mo dito Ivo? Wala ka dapat dito.”

Naguguluhan ako sa nangyayari. Tumingin ako kay Aya. Tumayo si Aya at lumapit sa akin.

“Kailangan ko na yatang umalis Ivo.”

“Bakit?”

“Masyado na kong nagtatagal sa buhay mo. Sa totoo lang hindi na dapat ako nagpakita sayo.”

“Anong sinasabi mo?”

“Sana maging masaya ka at lagi mong tandaan na parati kitang babantayan, kayong dalawa ni Shirley.”

“Paalam na Ivo,” naglakad na palayo si Aya.

Paglingon ko kay Shirley nakita kong malungkot siya. Inabot niya ang kamay niya sa akin pero lumalayo siya at kahit anong gawin kong lapit sa kanya ay di nag-aabot ang kamay namin. Tumigil ako sa pagtakbo. Hindi ko na makita si Shirley pati si Aya. Hindi ko maintindihan ang nangyayari. Napaluhod ako at inilagay ang aking dalawang kamay sa aking ulo. Ano bang nangyayari? Bakit sinabi yun ni Aya? Bakit parang pakiramdam ko iiwan ako ni Shirley?

“Kuya! Kuya Ivo gising na!”

Nagising ako sa tulak at sigaw ni Toyang.

Panaginip lang pala pero parang totoo at hanggang ngyon di ko pa rin maintindihan yung nangyari. Bakit ko napaginipan yun? Kinalimutan ko na lang muna yung napaginipan ko at bumangon na ko’t naghanda papunta kina Shirley.

Pagdating ko sa Casa nakabukas yung gate nila, nakabukas din yung pinto nila sa loob. May lumabas na babae.

“Kayo po ba si Ivo?” tanong sakin ng babae. Ito ata yung katulong nila kung di ako nagkakamali.

“Ako nga, teka nasaan si Shirley saka bakit parang kaunti na lang tao dito?”

“Umalis na po kasi sila, pumunta na pong Amerika. Inaayos na lang po namin ulit tong bahay bago kami umalis lahat.”

Parang nabingi ako at di ko narinig yung sinabi niya. Umalis? Pero wala man lang sinabi sakin si Shirley.

“Wala ba siyang sinabi o hinabilin man lang?”

“Meron po, teka kukunin ko lang,” bumalik sa loob ng bahay yung katulong nila at naiwan akong tulala at di makapaniwala sa nalaman ko.

Bakit di man lang naisip ni Shirley na sabihan akong aalis na sila? Kung kalian naman nagkakagusto na ako sa kanya saka naman siya mawawala. Umupo na lang muna ako sa may hagdanan sa may tabi ng pintuan habang pinoproseso ang mga nangyayari sa utak ko.

“Ito na po,” inabot niya sa akin ang isang box na may nakasulat na Aunty Ligaya sa takip. Sino kaya to?

“Salamat nga pala. Alam mo ba kung kalian sila babalik?”

“Nako po, pasensiya na pero wala pong nabanggit sila ma’am kung kalian sila babalik.”

Lalo akong nalungkot sa narinig ko at di ko alam kung ano ang gagawin ko. Pumunta ako sa may likod bahay nila at umupo sa may damuhan. Iniisip ko kung bubuksan ko ba tong kahon na to. Hindi maganda ang pakiramdam ko dito pero wala akong magagawa dahil ito na lang ang naiwang alaala ni Shirley sa akin.

Puno ng litrato ang kahon. Iba iba, may mga puno, bulaklak, yung langit. Meron ding mga taong di ko kilala. Pati yung loob at labas ng Casa. Pero may isang litrato ang pumukaw ng atensyon ko. Isang babaeng naka floral blue na bistida at may medyo kulot na buhok at nasa likuran niya ang Casa. Si Aya. Di ako puwedeng magkamali. Ako ang kumuha ng litrato na to. Matagal kong tinitigan ang picture ni Aya at di ko alam kung anong iisipin ko. Paanong napunta ito kay Shirley? Napansin ko yung takip ng kahon na inilapag ko sa tabi ko. Aunty Ligaya yung nakasulat sa takip. Hindi kaya si Aya at si… hindi puwede, imposible. Kung imposible ano tong hawak hawak ko? Nalilito ako. Aya o Ligaya o kung sino ka man, bakit mo ko pinaglalaruan ng ganito?

Ang tagal kong tinitingnan yung picture ni Aya. Siguro iba to, siguro nagkakamali lang ako. Ibabalik ko na sana yung litrato sa kahon pero may nakita akong isang envelope. Hindi ko na sana papansin ito kung hindi lang nakasulat yung Primitivo, yung pangalan ko. Kinuha ko yung envelope at di ko alam kung ano ang naghihintay sa akin pero malakas talaga ang tibok ng puso ko. Pagkatingin ko sa loob ay marami uling litrato, litrato ng isang lalaki, mga litrato ko. iba’t ibang anggulo, iba’t ibang ekspresyon ng mukha ko. ang iba’y nakatayo o nakaupo, meron ding natutulog ako. at meron ding nakatingin ako sa Casa, sa Casa na mas binigyang buhay ni Aya sa tawag niyang Casa Fantastica. Sa totoo lang ay hindi ko alam kung matutuwa o magugulat o matatakot ako sa mga nalaman ko. 4 years ago pa yung picture at kung Aunty ni Shirley si Aya… napakaimposible lahat ng ito. Ibinalik ko na ang lahat ng litrato sa kahon at tumayo na ako at nagsimulang maglakad. Kahit ikuwento ko sa iba ay walang maniniwala. Bumalik na ako sa Casa, hinanap ko yung katulong para magpaalam. Habang hinahanap ko yung katulong nila ay nagulat ako ng biglang kumidlat ng malakas at bumuhos ang umulan. Wala pa naman akong payong, naisip ko. Aalis na sana ako dahil di ko makita yung katulong pero bago ako makalabas ay biglang may nagring na telepono. Walang ibang tao kaya ako na ang sumagot.

“Hello?” matagal bago may sumagot sa kabilang linya.

“Ivo?” medyo gulat na tanong ng nasa kabilang linya.

Nagulat ako dahil kilala ako ng kausap ko. Medyo pamilyar yung boses.

“Sino ‘to? Bakit mo ko kilala?” pagtatanong ko. Kamaganak kaya to nila Shirley?

“Napakamapaglaro talaga ng tadhana dito sa Casa Fantastica.”

Hindi ko naintindihan yung sinabi niya pero parang naramdaman kong ngumiti yung nasa kabilang linya. Hindi ko alam kung anong pumasok sakin pero bigla ko na lang naisip na baka si Aya yung kausap ko.

“Aya? Aya ikaw ba yan?” di na ulit nagsalita yung nasa kabilang linya at narinig ko na lang na ibinaba niya ang telepono. Nakita kong bumababa yung katulong nila sa hagdanan kaya ibinababa ko na rin yung telepono.

“Sino po yung kausap niyo sa telepono?” nagtatakang tanong niya sakin.

“Ah, wala wrong number daw,” sabi ko sa kanya, baka di pa maniwala kapag sinabi ko yung totoo.

“Ang ibig ko pong sabihin ay kung sino yung kausap niyo sa teleponong iyan eh hindi naman po nakasaksak yan at matagal na pong di gumagana,” seryosong sabi niya sa akin.

Di ko alam kung ano sasabihin ko. Magugulat pa ba ako? Dapat siguro masanay na ko. Hindi ko na lang siya sinagot at nagpaalam na. Wala na kong pakialam kung mabasa pa ko ngayon.

Bago ako lumabas ng gate nila ay tiningnan ko muna ng buo ang harap ng Casa, ang Casa Fantastica ni Aya. Di ko alam kung anong meron sa bahay na to. Matatakot ba ko? Hindi siguro, lalo na’t alam kong sa Casa Fantastica ko naranasan ang mga bagay na di ko kailanman mararanasan sa ibang lugar.

Casa Fantastica (Part 3)

May dumaang kotse sa harap namin si Shirley. Binaba nung nasa loob yung bintana.

“Shirley?”

Biglang nagising si Shirley.

“Ma!”

“Bakit andito ka sa labas? Pumasok ka na sa kotse.”

“Wala po kasi akong payong kaya nagpapatila lang po ako.”

“Cge, Ivo mauuna na ko.”

Sumakay na siya sa kotse nila. Pagkatila ng ulan umuwi na rin ako.

“Ivo, bayaran mo na yung inutang kong sabon kahapon kay Aling Nena, ito pera.” Kinuha ko na yung pera at lumabas na. Paglabas ko ng gate namin nakita ko si Jay. May dalang bulaklak at palakad lakad. Nagprapractice pa ata ng sasabihin. Biglang lumabas si Toyang ng bahay.

“O, Jay andito ka pala,” bati ni Toyang kay Jay

“Toyang! Ano, kasi ano.”

Medyo nagulat pa si Jay sa pagdating ni Toyang. Natatawa tuloy ako sa itsura niya.

“Ano?”

Natatawa ako habang pinapanood ko si Jay. Grabe ganito pala itsura nito kapag nainlove.

Biglang tumayo si Jay ng diretso at nilapitan si Toyang at tiningnan ito sa mata. Marunong naman pala itong kaibigan ko eh.

“Toyang, saan ka nanggaling?” tanong ni Jay sa kay Toyang

“Sa bahay, bakit?” nagtatakang sagot ni Toyang. Pati ako nagtaka sa tanong ni Jay.

“Kasi parang ngayon lang kita nakilala eh?” tinitigan lang siya ni Toyang.

Si Jay mukhang seryoso talaga. Nagkamali yata ako sa sinabi ko kay Jay. Napatawa tuloy ako ng malakas.

“Alam niyo kung wala kayong magawa iba na lang pagtripan niyo. Marami pa kong gagawin.”

Biglang sigaw ni Toyang samin. Nainis siguro. Lalo lang ako natatawa. Umalis na si Toyang at naiwang sawi ang mabait kong kaibigan.

“Korni mo pre!” sabi ko kay Jay at tinapik ko sa braso.

“Pre, ano ba kasi nagustuhan mo sa kapatid ko?”

“Si Toyang? Kasi, simple lang siya saka-“

“Teka, si Toyang simple?”

“Di pa naman ako tapos eh,” hihirit pa sana si Jay pero nagsalita na ulit ako.

“Pre, goodluck sayo.”

Umalis na ko at kailangan ko pang bayaran si aling Nena.

“Aling Nena, ito pala yung bayad ni nanay sa kahapon.”

“Ay, salamat Ivo.”

Aalis n asana ako ng bigla kong narinig ang boses ni Shirley.

“Pabili po nito.”

“Shirley!”

“Uy, Ivo. Hi!”

Nginitian niya ko at sa di ko malaman na dahilan ay mukha ni Aya ang nakikita ko.

“Ito po yung bayad. Sige Ivo mauna na ko.”

Ngumiti siya at kumaway na sa akin. Ano bang nangyayari sakin. Nginitian lang ako di na ko nakapagsalita. Tanga mo Ivo!

Naglakad lakad muna ako, ayaw ko pa umuwi baka may iutos na naman yung nanay ko. Habang naglalakad ako di ko namalayan na andito na pala ko sa likod ng Casa. Umupo ako sa damuhan at humiga. Maganda ang panahon ngayon kaya pumikit ako saglit.

“Alam mo Aya, baling araw yayaman din ako, tapos magkakaroon ako ng sariling kotse at makakapagtayo ng sariling bahay.”

“Talaga? Napaka futuristic mo naman.”

“Bakit? Di mo ba naiisip yung future mo?”

“Iniisip, pero di ko masyadong binibigyang pansin.”

“Hindi ba importante sayo yung future mo?”

“Important siya sakin, but I live in the now, Ivo. Minsan kasi sa sobrang pagiisip natin sa kung anong mangyayari at gagawin natin bukas ay hindi na natin napapansin kung ano meron ngayon, kung anong napapalagpas natin. Kaya dapat sulitin mo ang bawat oras na meron ka.”

“Malay mo bukas mawala na ako.”

Tumingin siya sa akin at parang unti-unti siyang lumalayo. Hindi ako makagalaw sa kinauupuan ko at napapansin kong palayo na ng palayo sakin si Aya.

“Aya!” sigaw ko habang pilit siyang inaabot

“Ivo…”

“Ivo,” pakiramdam ko huling pagkikita na naming to.

“Ivo!” at tuluyan na siyang nawala sa paningin ko.

“Hoy Ivo!”

“Aya!”

Napaupo ako at nalaman kong nakatulog na pala ako. Panaginip lang pala yun.

“Ivo, okay ka lang? Saka sino si Aya?

Tumingala ako at nakita kong nakangiti sakin si Shirley.

“Ano, ano kasi…”

“Alam mo sumama ka na lang sakin, gusto ka makilala ni mama. Nakita ka kasi niyang nakahiga dito sa labas ng bahay namin eh.”

“Pasensiya na pala. Kung saan saan ako natutulog,” sabay kamot ko sa ulo ko at tumayo na ako.

Tumawa lang si Shirley at naglakad na kami papasok ng bahay nila. Nakakahiya naman at nakita pa ko ng nanay ni Shirley.

Kahit ilang beses pa kong bumalik dito talagang napapahanga ako ng bahay na to. Kaya siguro tinawag tong Casa Fantastica ni Aya dati. Inikot ko yung mata ko sa buong bahay at binulong ko sa sarili ko ang Casa Fantastica. Pero parang napalakas ata.

“What did you say?” tinanong sakin ng nanay ni Shirley kahit pakiramdam ko narinig naman niya talaga yung sinabi ko.

“Ano po, Casa Fantastica? ” nahihiya kong sagot.

Medyo nahiya pa ko. Ang ingay mo kasi Ivo.

“Saan mo narinig yan?”

“Sa kaibigan ko po dati. Dito po kasi sila nakatira noon.”

Tinitigan ako ng nanay ni Shirley mula ulo hanggang paa. Pakiramdam ko nag audition ako kung saan at tinitingnan kung bagay ba talaga sakin yung role. Napapailing yung nanay ni Shirley. Bakit kaya? Ayaw ba niya akong kaibigan ng anak niya? Biglang dumating si Shirley.

“Nakahanda na pala yung merienda,” sabay sabay na kaming nagtungo sa sala.

“Sige mauna na kayo may kukunin lang ako sa itaas,” sabi ng nanay niya sa amin.

“Okay.”

“Kinausap ka ba ni mama?”

“Oo, parang ang weird nga ng mama mo eh. Ano ba trabaho niya? Parang kinilatis ako kanina.”

Mukhang natawa pa si Shirley sa sinabi ko.

“Actually simula nung nakita ka niya tanong na siya ng tanong tungkol sayo. Parang kilala ka daw kasi niya, parang nakita ka na daw niya dati.”

Di ko na masyado pinansin yung sinabi ni Shirley at kumin na lang kami.

“Masarap ba?”

“Oo nga eh, san niyo ba binili to?”

Ngumiti si Shirley at parang proud na proud.

“Actually I baked that.”

“Oh really?” nakangiti at nangaasar kong sabi sa kanya.

May naisip ako.

“Uy, may dumi ka sa damit mo.”

Tumingin sa Shirley sa damit niya at hinahanap yung dumi sa dakit niya.

“Saan?”

“Ito oh!”

Bigla ko siyang nilagyan ng icing sa mukha. Nagulat siya at biglang nanlaki ang mata.

“So, ganito pala gusto mo?” mapangasar niyang sabi sa akin.

Bigla niyang inilapat sa mukha ko yung buong cupcake. Tumayo ako at dahan dahang inalis yung mga icing sa mukha ko. Bigla kong inabot yung kamay niya at hinila palapit sakin. Lalagyan ko dapat ng icing yung mukha niya kaso lumalayo siya. Pilit kong dinidikit sa mukha niya pero ayaw talaga. Dahil sa kakulitan namin ay naapakan ni Shirley yung paa ko kaya parehas kaming natumba. Buti na lang natukod ko yung braso ko ya napaupo ako. Tawa kami ng tawa sa nangyari. Puro icing pa yung mukha namin.

“Shirley…” pabulong kong sabi.

Ngumiti siya sakin. Pero bago ko pa masabi yung sasabihin ko ay dumating yung mama niya kaya bigla kaming napatayo.

“Sorry po medyo gumulo dito.”

Medyo nahihiya kong sabi sa mama niya. Parang medyo seryoso yung itsura ng mama ni Shirley.

“No, it’s fine. Shirley mukhang kailangan mo ng pauwiin yung kaibigan mo. We need to talk.”

Diretso at walang emosyon na sabi ng mama niya. Humarap sakin si Shirley at parang ngumiti siya ng pilit.

“Ivo, magkita na lang tayo bukas, pasensiya na,” ngumiti siya pero parang malungkot yung boses niya.

“Cge po mauna na ko.”

Lumabas na ako ng bahay nila pero di pa ako nakakalayo ay tinawag ako ni Shirley.

“Primitivo!”

Nakakunot ang noo ko nang humarap sa kanya. Tumawa lang siya at sumigaw.

“Thank you for making me happy today,” natuwa naman ako sa sinabi niya, buti naman at napasaya ko siya. Kumaway siya at nginitian akong muli at pumasok na siya sa bahay nila.

At sa pangalawang pagkakataon tumibok muli ng malakas ang puso ko.