Wedding Fan

Kailan kaya darating ang araw na magsusuot ako ng traje de boda at maglalakad sa isang pulang karpet habang tumutugtog ang paborito kong love song? Isa ‘yan sa mga tanong sa isip ko habang pinanonood ang pinsan ko na naglalakad papunta sa altar at hinihintay ng kanyang mapapangasawa. Yung mga eksenang napapanood ko lang sa mga sinehan at sa tv dati ay nasasaksihan ko na sa harapan ko ngayon. Natutuwa ako kapag nakakakita ng mga ikakasal dahil mabilis akong mabighani sa ganda nito, hindi lang sa babaing ikakasal kung hindi sa buong seremonyas mismo. Masasabi kong ito ang unang kasal na napuntahan ko na alam ko ang nangyayari sa paligid ko dahil noon ay naging flower girl na ako sa kasal ng ninang ko at hindi ko ito maalala maliban sa mga litrato at mga kuwento ng magulang ko. Hindi ko alam kung kailan nagsimula ang hilig ko sa kahit anong may kinalaman sa pagpapakasal, basta ang alam ko lang ay sumasaya ako kapag nakakapanood ako ng mga ikinakasal mapapelikula man ito, teleserye o simpleng video sa internet.

Gustong gusto ko na nanonood ng mga kasal kaya naman ang makanood ng harap-harapan ay isang malaking bagay na sa akin. Hindi ko alam kung anong meron sa mga kasal at napapangiti ako sa tuwing may nakikitang akong kahit anong  may kaugnayan dito. Habang naglalakad ang pinsan ko ay hindi maalis ang mata ko sa kanya. Sinubukan ko siyang kunan ng video pero mas ginusto ko pa ring titigan siya gamit ang mata ko. Makikita sa mga mata at ngiti niya na tunay siyang masaya at hindi ko lang iyong basta nakita, naramdaman ko rin. Perpekto ang lahat, katulad ng mga napapanood at nababasa ko pero mas totoo, mas ramdam ko. Totoo nga ang sinasabi nila na pinakamaganda ang isang babae sa araw ng kasal niya hindi lang dahil sa make-up o ayos ng buhok kung hindi dahil sa ngiti na alam kong tunay at galing sa puso.

Sumama ang pakiramdam ko pagdating sa reception pero dahil sa saya at pagkasabik sa bawat magaganap ay medyo gumaan ang pakiramdam ko. Hindi ko talaga alam ang kuwento ng pinsan ko at ng napangasawa niya kaya naman nang malaman ko na childhood sweethearts sila, na 10 anyos lang sila noong una silang nagkakilala ay mas lalo akong bumilib sa kanila. Saglit akong naniwala sa forever dahil sa kanila dahil akala ko sa mga cliché na teleserye lamang nangyayari ang mga kuwentong tulad ng sa kanila. Hindi ko akalain na meron palang tulad nila na malapit lang sa akin na kailangan ko lang buksan ang mata ko at lawakan ang radar ko upang makahanap ng mga tulad nila na mas makapagbibigay inspirasyon at pag-asa hindi lang sa akin kung hindi sa iba rin. Hanggang sa makauwi ako ay nasa isip ko pa rin ang kasal, na sana ay masundan pa ang mga dadaluhan ko at makasaksi ng mga eksenang minsan lang mangyari sa buhay ng isang tao at maging parte nito. Ako kaya? Kailan kaya ako maghahagis ng bulaklak ng patalikod, ngingiti sa bawat flash ng kamera? Kailan ko kaya mararanasan ang mga naranasan nila? Sana sa tamang panahon.

Advertisements

August 14, 2015 | 10am-11am

Sinabi ko kahapon kung gaano kainit ang panahon pero mukhang tatalunin nito ang init kanina. Nakadagdag pa sa init ang traffic dahil sa ginagawang fly over sa crossing at parang gusto kong bumaba na lang at mabuhusan ng malamig na tubig. Pagkarating ko sa bayan ay napansin kong marami ang tao kumpara noong nakaraang mga araw. Hindi ko alam kung anong meron pero karamihan ay mga estudyante, may mga hayskul at mayroong ding kolehiyo. Dumiretso na ako sa nagbebenta ng dyaryo at bumili ng Philippine Star. Pagkabayad  ko sa dyaryo ay tinanong ako ng ale kung gusto ko raw bang ilagay sa plastik ang dyaryo. Kung kahapon ay sobrang abala at aligaga niya at mainit ang ulo dahil sa batang namamalimos, ngayon ay maaliwalas at masaya ang itsura nito. Marami nga talagang puwede at hindi puwedeng mangyari sa loob ng isang araw.

August 13, 2015 | 10am-11am

Kung gaano kalakas ang buhos ng ulan kahapon ay ganoon naman ang init ng araw ngayon. Bumili ulit ako ng dyaryo sa bayan at naisip kong doon naman sa matandang lalaki bumili para maiba naman at saka doon talaga kami bumibili ng dyaryo dati. Pagdating ko doon ay nahuli na ata ako at paubos na ang mga dyaryo niya at wala na ang dyaryong binibili ko kaya balik ako sa aleng pinagbilhan ko kahapon. Napansin ko na marami pa ang bentang dyaryo ng ale kumpara sa matandang nagbebenta na hindi naman gaanong malayo sa kanya. Pagkabigay ko ng bayad sa ale ay may lumapit sa aking bata at naghihingi ng barya. Bibigyan ko na sana siya kaso pinigilan ako ng ale dahil mamimihasa lang daw ito. Makulit ang bata at aabutan ko na talaga sana kahit dos lang pero mapilit ang ale na huwag ko ito bibigyan at pinangaralan pa ang bata na imbis na nanlilimos ay dapat nag-aaral na lamang ito. Umalis ang bata habang paulit-ulit na tinatawag na epal ang ale. Ngayon ay umuwi ako na parang nabasa ulit, hindi dahil sa ulan kung hindi sa sarili kong pawis. Nakakaloka.

August 12, 2015 | 10am-11am

Naisipan kong bumili ng dyaryo at liwayway ngayong araw sa kapitolyo pero naubusan na ako kaya naman dumiretso na ko sa bayan para doon bumili kaysa umuwi ako ng walang nabili, sayang ang pamasahe. Makulimlim na nang umalis ako sa bahay at alam kong malapit ng umulan, padilim ng padilim ang mga ulap lalo nang dumating ako sa bayan. Pumunta agad ako sa nagbebenta ng dyaryo at sakto ang dating ko dahil iisa na lang ang natitirang kopya ng Liwayway, medyo lukot na at parang may nauna ng magbasa. Malamig ang simoy ng hangin kaya bago umuwi ay naglakad-lakad muna ako at pinagmasdan ang paligid. Ang mga tindero at tinder ay abala sa pagtatakip ng mga paninda nila ng plastik, paghahanda sa paparating na ulan. Umabot ako hanggang sa may Julie’s Bakeshop bago ko naisipang maglakad na pabalik at napansin kong nagmamadali na sa pag-aayos ng mga paninda ang mga tindero’t tindera. Maya-maya pa’y bumuhos na ang malakas na ulan. “Ayan na, ayan na!” sigaw ng ale at nagtakbuhan na nga ang mga kaninang naglalakad lang. Kanya-kanyang bukas ng payong ang iba at isa na ako doon at iniisip ko kung bakit hindi ko inagahan ang gising ko. Ang iba’y sumilong muna at hinihintay ang pagtila ng ulan.

Isang nakakabilib sa mga nagtitinda ay kahit malakas ang buhos ng ulan ay patuloy pa rin sila sa pagbebenta. Ganoon pa rin ang mga itsura nila, malungkot at umiiyak man ang langit ay hindi nawala ang saya at sigla nila, tuloy pa rin ang trabaho, tuloy lang ang buhay. Naalala ko kanina habang nakasakay na ako ng jeep ay may nakita akong isang batang nakasandal sa pader at nalilgo sa tubig ulan na nanggagaling mula sa alulod habang nakangiti sa akin. Naisip ko na kung gaano kainis ang iba dahil sa ulan ay ganoon naman kasaya ang ilan. Gusto ko pa sana kuhanan ng litrato ang bata kaso umandar na ang sinasakyan ko ng jeep. Napansin kong puro putik na ang paa ko at lilinisin ko pa sana pero hindi ko na tinuloy. Mababasa lang naman ulit ang paa ko pagbaba ko ng jeep saka ngayon na lang ulit nagyari ‘to at nag-enjoy naman ako