Ang Tunay na Detective

​Ang tekstong susuriin ko ay ang nobela ni Bernalyn Hapin Sastrillo, ang Detective Boys of Masangkay: Ang Mangkukulam (2016). Ang nobela ay tungkol sa paglalakbay at paghahanap ng kasagutan ng tatlong magkakaibagan ukol sa pagkawala ng mga bagay sa baranggay nila. Nalalapit ang paksa ng tesis ko sa nobelang ito dahil ang gusto kong paksain ay tungkol sa paglalakbay at pagtuklas. 

Malaki ang pagkakahiwig ng paksa ng kanyang nobela sa mga gusto kong isulat kaya nais kong pagtuunan ng pansin ang anggulong pagiging detektib ng mga karakter o ang pagiging sabik nilang tumuklas at magresolba ng mga kaso. Isa ring gusto kong bigyang pansin sa akda ay ang pagiging independent ng mga bata at ang pagdedesisyon nila na mag-isa na maglakbay at resolbahin ang problema ng mga kaibigan at ng mga ka-baranggay nila. 

Ang nobela ay tungkol sa tatlong binatilyong magkakaibigan na sina Uno, Junior at Thirdy at tinatawag nila ang grupo nila na DBM o Detective Boys of Masangkay. Silang tatlo ay mga avid fans ni Detective Conan (1994), isang anime tv series sa Japan. Dahil sa pagiging fans nila ni Detective Conan ay nahilig din sila sa pagreresolba ng mga kaso o mga problema na kinahaharap sa barangay nila. Tumutulong sila sa paghahanap ng mga bagay na nawawala, tulad ng mga nawawalang hayop at damit pero naging isang malaking pagsubok sa kanila ang paghahanap sa nawawalang kapatid ng bago nilang kaibigan at honorary member sa grupo nila na si Me-ann. Hindi pa agad pumayag ang tatlo na pasalihan sa grupo si Me-ann pero dahil sa ipinakitang galing at talino sa mga ibinigay nilang pagsubok at dahil fan din siya ni Detective Conan ay nakapasa na din ito sa kanila. Sa pagiimbestiga nila tungkol sa mga nawawala sa kanilang barangay ay isa lang ang tinuturong suspek ng mga ka-baranggay nila, si Aling Binang, ang sinasabing mangkukulam sa kanilang lugar. Sa huli ay dahil sa pagtulong ng DBM sa paghahanap ng tunay na may sala ay nasagot nila ang lahat ng katanungan at misteryo sa kanilang barangay at napatunayan na walang sala si Aling Binang. Ipinakita ng mga bata na kahit mga bata pa lang sila ay kaya nilang lumutas ng mga krimen at kayang tulungan ang mga nangangailangan gamit lamang ang kanilang talino, diskarte, at tapang. Marami ring pagsubok na kinaharap ang DBM na muntik nang ikasira ng kanilang pagkakaibigan pero namayani pa rin sa kanila ang kanilang pagiging detektib at pagtitiwala sa isa’t isa.

Sa umpisa pa lang ng nobela ay binanggit na ang pagkahilig o ang pagiging fan ng mga karakter kay Detective Conan. Ang pagkakaroon nila ng grupo na pinangalanan nilang DBM (Detective Boys of Masangkay) ay nanggaling sa anime na Detective Conan na isinulat ni Gosho Aoyama at ito ang naging inspirasyon nila upang maging mga detective at tumulong sa mga kaibaigan at mga ka-baranggay nila. 

Ang kuwento ng Detective Conan ay tungkol sa isang lalaking nagngangalang Shinichi Kudo na nasa hayskul pa lamang pero tumutulong na sa mga pulis sa paglutas ng mga kaso. Dahil sa pagiging mausisa niya at sa pagksabik sa paglulutas ng mga kaso, simple man ito o mapanganib at kumplikado ay nalagay sa panganib ang buhay niya. Isang sindikato ang nahuli siya at sinubukang patayin sa pamamagitan ng pagpapainom ng isang gamot pero dahil hindi pa lubos napageexperimentuhan at napagaaralang mabuti ang gamot na ito ay may ibang naging epekto ito kay Shinichi. Sa di inaasahang pangyayari ang dating 17 na taong gulang na lalaki ay biglang naging 7 na taong gulang. Lumiit ang kanyang katawan at bumalik sa pagkabata ang kanyang itsura dahil sa nainom niyang gamot. Dahil sa pangyayaring ito ay kinailangan niyang magtago at magpalit ng katauhan upang hindi siya mahanap ng mga sindikato at dito na nabuhay ang bago niyang identidad, si Conan Edogawa. Dahil naging bata ang itsura ni Shinichi ay kinailangan niyang bumalik sa elementarya at dito niya nakilala ang tatlong bago niyang kaibigan. Nagkaroon din sila ng isang grupo kung saan lumulutas din sila ng mga kaso at tumutulong sa mga pulis, ang Detective Boys at sa tingin ko ay ito ang pinagkuhanan o naging inspirasyon ng tatlong bata upang buuin ang DBM.

Makikita na isang malaking kadahilanan ang pagiging bata ni Detective Conan kaya nahumaling sina Uno, Junior at Thirdy dito dahil nakakaugnay sila sa karakter ni Conan. Hinahangaan nila ito dahil kahit bata ang itsura nito ay nakakagawa ito ng paraan upang maging detective pa rin at makatulong lumutas ng mga kaso. Ngunit kung mas matatanda sila at malayo ang edad kay Conan ay baka hindi sila ganoong mahumaling dito.  Siguro ay maging fan pa rin sila pero mas hahanap sila ng ibang detective na iidolohin kung saan mas makakaugnay sila. Ilang halimbawa ng iba pang detective ay si Kogoro Akechi at Sherlock Holmes na mga karakter sa mga isinulat nina Rampo Edogawa o Tarō Hirai ang kanyang totoong pangalan at Sir Arthur Ignatius Conan Doyle. Kung mapapansin ay kinuha ang pangalang Conan Edogowa sa pangalan ng dalawang sikat na manunulat ng mga detective, crime at mystery fiction. 

Sa kuwento ni Detective Conan ay tinitingala ni Shinichi Kudo si Sherlock Holmes at tinuturing niya itong pinakadakila at mahusay na detektib sa buong mundo kahit alam niyang hindi ito totoo at isinulat lamang ni Sir Arthur Ignatius Conan Doyle.  Si Sherlock Holmes ay isang consulting detective kung saan hinihingian siya ng tulong ng mga pulis kapag may kakaiba o nakakapagtakang nangyari sa isang krimen. Meron din siyang kakaibang kakayahan o ang kanyang deductive skills na talagang hinahangaan ni Shinichi, kung saan kayang malaman ni Sherlock Holmes ang lahat tungkol sa isang tao sa pamamagitan lamang ng pagtingin sa itsura nito, sa damit na suot, sa tindig, sa pananalita o kahit sa simpleng paglalarawan lang ng ibang tao. 

Maaaring sabihin na naging inspirasyon ng mga bata sa DBM si Detective Conan kaya kahit mga bata lang sila ay malakas at buo ang loob nila na lumutas ng mga kaso kahit kung misan ay delikado ito at naging inspirasyon naman ni Shinichi Kudo upang maging isang mahusay na detective ay si Sherlock Holmes. 

Tulad ng isang tunay na detektib ay dapat tinataglay niya ang ilan sa mga katangian nito. Una ang pagkakaroon ng mata para sa malalaki at maliliit na detalye at mahusay magmasid sa paligid. Isa rin ay ang mahasa ang kakayahan sa pangangatwiran at pagdadahilan. Kaakibat ng pag-oobserba ay ang pakikinig at pagbibigay pansin sa mga bagay bagay. Isa sa mga bagay na kinakailangan talaga ng isang detektib ay ang kaalaman nito sa paghahanap ng impormasyon sa iba’t ibang sanggunian. Matuto rin na parating magtanong ngunit pipiliin at pagiisapan munang mabuti ang mga itatanong. Ang isang importanteng bahagi din ng pagiging isang detektib ay ang pagtatala ng mga nakuhang impormasyon, mahalaga man ito o hindi gaano ay kailangan pa ring itala dahil lahat ng klase ng impormasyon ay importante at baka magamit ito sa hinaharap. Ang huli na kailangang tandaan at hindi dapat malimutan ay kailangang mag-ingat parati, gaano man kahalaga ang kasong nilulutas ay mas mahalaga pa rin ang buhay natin.

Maliban sa pagkahilig ng may akda kay Detective Conan ay malaki rin ang kagustuhan niyang magkuwento tungkol sa mga nangyari noon, particular noong panahon ng kanyang kabataan noong 90’s. Ginamit niya ang panahong ito upang ikuwento ang DBM kahit ang karamihan ng mga mambabasa niya ngayon ay marahil hindi ba nabubuhay o sobrang bata pa noon. Hindi naging hadlang sa awtor ang kaibahan ng panahon noon sa panahon ngayon sa pagsusulat, kahit walang gaanong teknolohiyang ginamit sa nobela ay hindi ito naging kahinaan kung hindi parang naging kalakasan pa. Hindi mo agad mapapansin na 90’s ang ginamit na panahon dahil hindi pilit ang lengguwaheng ginamit at natural lang ang mga dayalogo ng mga karakter kaya kahit ang mga bata ngayong panahon ang magbabasa nito ay siguradong makaka-ugnay pa rin sila sa kuwento.

Kung iisiping mabuti ay delikado para sa isang bata ang makialam at umusisa sa gawain ng mga pulis at mga mas propesyonal sa kanila pero sina Uno, Junior at Thirdy ay hindi huminto sa kagustuhan nilang maging katulad ni Detective Conan. Kahit ipinapakita nila ang dedikasyon nila ay di pa rin mawawala ang mga katangian ng pagiging bata nila. May mga tagpo na kahit matanda na silang mag-isip at mas may alam kaysa sa ibang bata ay matatapos pa rin ang araw na uuwi sila at babalik sa realidad kung saan ang tingin sa kanila ay isang ordinaryong bata lamang. Pinatunayan nila sa pagiging detektib na hindi lang sila ordinaryong bata, na may mga kakayahan din sila na makakatulong sa paglutas ng mga kaso at pagtuklas ng mga sagot sa kanilang mga katanungan. 

Ipinakita sa nobela ang unti-unting pag-usbong ng mga karakter at ang paglawak ng pangunawa nila. Sa umpisa ay ipinakita na agad ang pagiging mausisa ng mga bata hanggang sa dahan-dahan nang isinalaysay ang paghahanap nila ng mga ebidensiya at ang pagtatanong sa mga ka-baranggay nila. Kada araw ay may bago silang natutuklasan at natututunan na nagagamit nila hindi lang sa mga kasong nilulutas at pinagaaralan nila kung hindi pati sa mga sarili din nila. Kung sa una ay hindi pa ganun katapang at kabuo ang mga loob nila na seryosohin ang pagiging detektib, sa huli ay natutunan nilang hindi lang ang sarili ang isipin kung hindi pati rin ang ikabubuti at ikaliligtas ng lahat.

Tulad sa aking tesis na may paksang paglalakbay at pagtuklas, ipinakita ng mga bata ang pagiging sabik nila sa pagtuklas ng mga bagong kaalaman at kakaibang karanasan at nagagawa nila ito sa pamamagitan paglalakbay sa iba’t ibang lugar sa kanilang bayan upang maghanap at mangalap ng ebidensya o impormasyon. Dahil sa kanilang paglalakbay ay marami silang natuklasan, naranasan at mga nakasalamuha na noon lang nila nakita at nalaman. 

Ang Detective Boys of Masangkay: Ang Mangkukulam ay isang nobelang hindi lang pambata, kahit ang matatanda na isip bata o gusto lang balikan ang kanilang pagkabata ay pupuwedeng basahin ito. Ipinapakita ng nobelang ito na kahit sa murang edad lamang ay may mga maitutulong at maituturo ang mga bata sa ating bayan, na kahit simpleng mga bata lang sila ay may naiiba at natatangi silang katangian. Ang mga bata sa nobela ay mga batang sa una ay takot at hindi sigurado pero sa huli ay nagkaroon ng tiwala sa sarili at sinikap tapusin ang kanilang nasimulan ng may tapang at paninindigan. Mga bata man sila ay nakita na kaya nilang tumayo sa kanilang sariling paa at magdesisyon kahit walang payo mula sa mga nakakatanda dahil kung di pa sila kikilos ay walang mangyayari at baka mahuli pa ang lahat. Kahit delikado man ang kanilang ginagawa ay hindi nila ito alintana dahil mga detektib sila at ang tunay na detektib ay walang takot na tuklasin at isiwalat kung ano talagan ang totoo. 
Mga Sanggunian:

Sastrillo, B. (2016). Detective Boys of Masangkay: Ang Mangkukulam. Quezon City: Adarna House.

Zuq, X. (2016, September 1). Bernalyn Hapin Sastrillo. Sinipi mula sa 

http://xizuqsnook.com/?p=2593 

How to Be a Detective. (n.d.). Sinipi mula sa http://www.wikihow.com/Be-a-  Detective#Amateur_Detecting_sub 

Detective Conan. (2016, September 10). Sinipi mula sa  http://www.detectiveconanworld.com/wiki/Detective_Conan 

Gosho Aoyama. (2016, May 9). Sinipi mula sa  http://www.detectiveconanworld.com/wiki/Gosho_Aoyama 

Shinichi Kudo. (2016, September 18). Sinipi mula sa http://www.detectiveconanworld.com/wiki/Shinichi_Kudo 

Edogawa Rampo. (2015, August 29). Sinipi mula sa  http://www.detectiveconanworld.com/wiki/Edogawa_Rampo 

Sir Arthur Conan Doyle. (2011, September 29). Sinipi mula sa http://www.detectiveconanworld.com/wiki/Arthur_Conan_Doyle 

Sherlock Holmes. (2015, March 11). Sinipi mula sa  http://www.detectiveconanworld.com/wiki/Sherlock_Holmes 

Conan Edogawa. (2016, September 23). Sinipi mula sa http://www.detectiveconanworld.com/wiki/Conan_Edogawa 

Bata, bata, paano ka ginawa?

Kapag narinig mo ang genre na kuwentong pambata ay kakaunti lamang ang maiisip mo at mababanggit mong awtor na kilala rin ng karamihan, hindi katulad ng ibang genre tulad ng sanaysay, maikling kuwento o tula na halos lahat ng tao ay may kilalang awtor. Kung minsan ay hindi gaanong pinapahalagahan ang genre na ito dahil kakaunti lamang ang nagsusulat at nagbabasa ng mga kuwentong pambata. Ngayong nasa kolehiyo ko lang nakilala ang mga awtor ng mga kuwentong pambata na binabasa ko kahit noon ko pa nababsa ang mga aklat na sinulat nila. Isa sa mga awtor na iyon ay si Rene O. Villanueva.
Unang nakilala si Rene O. Villanueva sa pagsusulat ng dula at aksidente lamang daw ang pagkahilig niya sa pasusulat ng kuwentong pambata. Naging head writer din siya sa Batibot kung saan kinokonsidera niya itong isa sa naging malaking kontribusyon niya sa panitikan ng bata sa Pilipinas. Para sa kanya nakatulong ang pagiging mandudula niya sa pagsusulat ng kuwentong pambata dahil mas naging pamilyar siya sa kalidad ng wika at ang ibang aspeto nito. Ayon kay Rene O. Villanueva, ang isang kuwentong pambata daw ay dapat nakakatawa pero may kurot sa puso, kailangan nakakaantig o kaya naman ay may pagka-melodramatic.
(Sta. Romana Cruz, 2001, p. 33).
Isa sa mga kuwentong pambata ni Rene O. Villanueva na kasama ko simula noong bata pa ako ay ang kuwentong Ang Makapangyarihang Kyutiks ni Mama (2002). Ang kuwento ay tungkol sa isang bata na may nanay na manikurista at ang pagkukumpara niya sa nanay niya sa iang doktor. Akala ng bata na ang nanay niya ay isa ring doktor dahil sa tuwing may tumatawag sa nanay niya upang maglagay ng kyutiks ay malulungkot at matatamlay ang mga ito ngunit matapos silang lagyan ng kyutiks at sumasaya at sumisigla sila. Maaaring matagal pa bago malaman ng bata na hindi talaga doctor ang nanay niya pero ang ipinapakita sa kuwento ay ang paghanga ng bata sa kanyang ina at ang kagustuhan nitong tularan ang nanay niya paglaki, ang makapagpasaya ng ibang tao.
Hindi lantarang binabanggit sa akda ang mga aral na mapupulot sa aklat na ayon sa awtor ay dignity of labor, respect for women o mutual help among women kung hindi ay hinahayaan ng awtor na ang mismong bata o mambabasa ang tumuklas nito. Ang istilo ni Rene O. Villanueva ay nagpopokus muna siya sa pagbuo ng ideya o karakter sa kanyang utak. Binubuo muna niya ang karakter at saka niya iisipin kung ano ang hangarin nito sa kuwento na magsisilbing tema ng kanyang akda. Ayon sa kanya ang isang istorya ay hindi lang basta plot o character driven kung hindi ay may sinasabi talagang mahalagang bagay o aral lalo na sa mga bata.
(Sta Romana Cruz, 2001).
Para sa marami ang medisina at literatura ay dalawang sobrang magkaibang bagay at hindi puwede pagsamahin ang mundo nila. Para kay Dr. Luis Gatmaitan o mas kilala bilang Tito Dok ay sobrang daming pupuwedeng maikuwento tungkol sa medisina pero kakaunti lamang ang sumubok magsulat tungkol dito. Ang parating sagot ni Luis Gatmaitan sa mga nagtatanong sa kanya kung ano ang mas pipiliin niya ang medisina ba o ang literature ay bakit pa kailangan mamili sa dalawa kung puwede naman pagsamahin. Pinapaliwanag niya sa mga tao na kahit magkaiba ang mundo ng medisina at literature ay may espasyo pa rin sila na magtagpo sa gitna lalo kung pareho mong gusto ang ginagawa mo. Dahil sa pagiging doktor ni Luis Gatmaitan ay naging malaking tulong sa kanya ang mga naging karanasan niya dito upang makapagsulat ng magagandang kuwento at nabuhay na ang series niya ng mga aklat na pinamagatang Mga Kuwento ni Tito Dok. (Almario, 2011, p. 103).
Maraming magandang naisulat si Tito Dok at isa na dito ang kuwentong Ang Pambihirang Buhok ni Raquel (Adarna House, 1999). Ang kuwento ay base sa totoong buhay kung saan nagkaroon ng pasyenteng may leukemia si Gatmaitan. Ang pasyente niyang ito ay hindi masyadong inaalala ang kanyang sakit kung hindi ang mas ikinakabahala nito ay ang pagkawala ng kanyang buhok. Dahil sa pangyayaring ito ay agad nakaisip si Gatmaitan ng kuwento kung saan isinulat niya ang pagiging matapang ng bata at ang pagkakaroon ng lakas ng loob na harapin ang cancer. (Almario, 2011, p. 104) Nagustuhan ko ang lapit na ginawa ni Gatmaitan kung saan ginamit niya ang buhok ng bata na isang tool upang ipakita ang pagiging matapang ng bata na harapin ang sakit na kanser. Pinuno niya ng mga magaganda at detalyadong salita ang kuwento katuwang ng makukulay na guhit sa aklat upang mas maengganyo ang mga bata na basahin at intindihan ang kuwento.
Bilang isang doctor ay wala masyadong background sa pagsusulat si Luis Gatmaitan kaya naman ay nagbasa lang siya nang nagbasa. Ang istilo niya maliban sa kanyang mga karanasan sa pagiging doctor ay ang pagbabasa ng mga kuwentong pambata. Dalawang beses niyang binabasa ang isang aklat na nagustuhan niya. Sa unang pagbabasa niya ay in-eenjoy niya muna upang mabasa at malaman ang ending ng kuwento. Sa pangalawang pagbabasa niya ay maingat na niya itong ginagawa. Sinusuri na niya ang mga karakter, ang dialogue, ang lengguwaheng ginamit, inaaral na niya ang takbo ng kuwento. Sa ganitong paraan ay mas natuto siya at mas lumawak ang kaalaman niya sa pagsusulat ng kuwentong pambata. (Almario, 2011, p. 105).
Isa sa masasabi kong pinakanakaimpluwensiya sa aking pagbabasa at pagsusulat ng kuwentong pambata ay si Severino Reyes. Si Severino Reyes ay kilala sa tawag na Lola Basyang. Ang Mga Kuwento ni Lola Basyang ay isang serye na isinulat ni Severino Reyes na unang lumabas sa Liwayway noong 1925. Siya rin ng unang patnugot ng Liwayway noong itinatag ito noong 1923. Nakuha niya ang pangalang Lola Basyang mula sa kapitbahay na si Tandang Basyang o Gervacia de Guzman na pinagmulan ng mga kuwentong muling isinilaysay ni Severino Reyes para mabasa ng madla. Kung isinalaysay ni Severino Reyes noon ang mga kuwentong bayan at mga kuwento ni Tandang Basyang para sa mga mambabasa noon ay isinalaysay naman muli ni Christine Bellen ang mga kuwento niya para sa mga mambabasa sa panahon ngayon. (Bellen, 2016, p. 47)
Marami akong gustong kuwento na isinulat ni Severino Reyes na muling isinalaysay ni Christine Bellen pero ang kuwentong Rosamistica (Anvil Publishing, Inc, 2004) ang talagang tumatak sa akin. Nabasa ko ang isang rebyu na ginawa ng Doni Oliveros o mas kilala na K.D. Absolutely sa goodreads (“Goodreads,” 2013) at para sa kanya ang Rosamistica din ang pinakanagustuhan niyang kuwento sa mga kuwento ni Lola Basyang na muling isinalaysay ni Christine Bellen. Naantig daw talaga siya sa kuwento at kakaunting libro pa lang ang nagpaparamdam sa kanya ng ganoon. Nag-quote si Doni Oliveros ng isang linya sa bibliya na angkop para sa kuwento, “Blessed are the poor in spirit, for theirs is the kingdom of heaven” (Matthew 5:3). Ayon kay Doni ang balangkas ng kuwento ay hindi naman naiiba sa ibang mga librong pambata pero ang kabuuan ng akda ay talagang pinag-isipan mula sa mga salitang ginamit hanggang sa paraang ng pagguhit nito. Bago ko pa man mabasa ang rebuy ni Doni Oliveros ay parehas na kami ng naramdaman para sa libro, simple lang ang istorya pero may kurot sa puso. Mapabata man o matanda ay siguradong lalambot ang puso kapag nabasa ito. Hindi din nito direktang sinasabi ang aral na mapupulot sa kuwento dahil kusa nitong pinag-iisip ang mga mambabasa sa kung ano ang mensahe na gustong ipaabot ng awtor.
Panahon ng Kastila at Amerikano nabuhay si Severino Reyes kaya halos lahat ng akda niya ay patungkol sa mga karanasan ng mga Pilipino noong panahong iyon. Ginamit niya ang mga nakikita at nararanasan niya sa kanyang paligid bilang inspirasyon upang makapagsulat at makapagpasaya ng tao. Naging libangan ng mga tao noon ang pagbabasa kaya naman ang mga isinulat ni Severino Reyes ang isa sa mga paboritong basahin ng mga Pilipino noon. (Bellen, 2016, p. 50)
Ngayong nasa kolehiyo ako ay mas marami akong bagong manunulat na nakilala, isa na doon si MJ Tumamac o mas kilala sa tawag na Xi Zuq. Bahagi siya ng Kuwentista ng mga Tsikiting (KUTING) at ng Linangan sa Imhaen, Retorika at Anyo (LIRA). Sa ngayon ay may tatlong libro pa lamang si Xi Zuq at ito’y mga premyadong kuwentong pambata na kadalasan ay tumatalakay sa kuwento ng ating mga bayani.
Isa sa mga libro niya na talaga naming nagustuhan ko ay ang Pangkat Papaya (Adarna House, 2015). Ang libro niyang ito ay parang prequel sa kanyang unang aklat na Supremo (Adarna House, 2014) pero kahit hindi mo naman mabasa ang Supremo ay maiintindihan mo naman ang pangalawa niyang aklat. Ang Pangkat Papaya ay tungkol sa isang bata, si Andro at ang kanyang karanasan bilang isang grade 4 na estudyante kasama ang kanyang matalik na kaibigang si Miyo. Nag-umpisa ang kuwento sa isang secret code na nabasa ni Andro sa isang poster para sa club’s day ng paaralan nila. Umikot ang istorya sa paghahanap ni Andro ng sagot kung ano ang secret code na nabasa at sa pagharap niya sa pagsubok sa pagkakaibigan nila ni Miyo. Simple lang ang gustong sabihin ng kuwento, gusto nitong bigyang diin ang pakikipagkaibigan, ang pagiging tapat at ang pakikisama sa ibang tao.
Maganda ang istilong ginamit ni Xi Zuq sa kuwento. Isang talaarawan ang naging inspirasyon niya kaya kapag binasa mo ang libro ay parang nagbabasa ka lang ng diary ng isang bata. Makikita mo at mas maiintindihan ang takbo ng istorya dahil sa istilo niya. Ang mga dayalogo at lengguwaheng ginamit ng awtor ay talagang nakakaengganyong basahin at iisipin mong bata ang nagsulat. Hindi ito typical lang na kuwento ng isang bata tungkol sa karanasan niya sa paaralan, bagong bago ang approach ng akda at light lang ang pagkakakuwento kahit tumatalakay ito ng mga temang mabibigat na para sa mga bata. Masayang basahin ang kuwento at hindi ka agad maiinip, hindi lang para sa mga bata ang mga kuwento, para din ito sa lahat ng edad.
Ang pinakanakaimpluwensiyang manunulat sa akin sa ngayon ay si Edgar Calabia Samar. Iniidolo ko siya dahil sa murang edad ay marami na siyang nakamit sa buhay. Sa edad na 31 ay natapos na niya ang kanyang Ph. D. sa Malikhaing Pagsulat sa Unibersidad ng Pilipinas. Nagtapos din siya ng AB Psychology sa Ateneo De Manila University at kumuha din ng MA sa Filipino sa parehong unibersidad. Nakapaglathala na din siya ng mga nobela at libro sa tula kung saan nakatanggap din siya ng iba’t ibang gantimpala. Karamihan sa mga isinulat niya ay may halong pantasya at may mga kakaibang pangyayari at nilalang na mahirap ipaliwanag. Isa iyon sa mga dahilan kung bakit isa siya sa mga awtor na sinusubaybayan ko. (“Panitikan.com.ph,” n.d.)
Isa sa mga akda niya ay ang Si Janus Silang at ang Tiyanak ng Tabon (Adarna House, 2014). Isang young adult na nobela o nobela na nakasentro sa buhay ng isang kabataan. Ito ang unang young adult ni Egay at naging mapangahas siya sa pagpili ng tema dito. Umikot ang istorya sa pagkahumaling ni Janus, ang pangunahing tauhan, sa isang online game o ang TALA at ang pagkamatay ng mga kabataang naglalaro nito maliban sa kanya. Magkahalong takot at pananabik ang mararamdaman sa pagbabasa ng nobela at talagang mabibitin ka sa dulo kaya’t siguradong aabangan mo ang susunod na libro.
Ayon kay Doni Oliveros sa goodreads, para sa kanya may utak ang kuwento. May substance, may matinong plot, may mensahe. Binanggit din niya na malinis ang pagkakalahad ng mga pangyayari at interesante ang mga karakter (“Goodreads,” 2014). Mapapansing mahilig iinkorpora ni Edgar Samar sa mga alamat at mga nakakatakot o kagila-gilalas na mga nilalang tulad ng tiyanak ang ilan sa mga akda niya. Ayon sa isang panayam sa kanya sa blog na The Enigma of Herself (“The Enigma of Herself,” 2014) ay para sa kanya, ang pagbabalik niya sa mga tauhan ng ating mga alamat ay pagkilala na bukal sila ng pagpapakahulugan, at kung ehersisyo ng pagiging tao ang pagbibigay-kahulugan, ibig sabihi’y tinuturuan siya nitong magpakatao ng mga halimaw o mga nilalang na ito. Nabanggit din niya sa isang panayam naman sa blog na The Library Mistress (“The Library Mistress,” 2014) na marahil naging inspirasyon niya sa iba niyang akda na isa sa pinakahindi malilimutang kuwento niya noong bata siya ay na pinaglaruan umano siya ng tiyanak.
Isang napakamapanlikha at malikhaing tao ni Egay at makikita mo ito sa mga akda niya. Hindi siya natatakot na isulat ang mga nais niya at sa tingin niyang makatutulong at magugustuhan ng mga kabataan.
Hindi lang ang limang awtor na ito ang nakaimpkuwensiya sa akin kung hindi madami pa at siguradong madadagdagan pa sa paglipas ng panahon. Kung naimpluwensiyahan ako ng mga awtor na ito at ng kanilang mga akda ay nais ko ding makaimpluwensiya sa pamamagitan ng mga maisusulat kong akda sa paglipas ng panahon. Hinahangad kong mas dumami pa ang mga kuwentong pambatang mabasa ko sa hinaharap at dumami rin ang mga magsusulat para sa mga bata. Ang sabi nga ni Rene O. Villanueva, “Don’t just dream for yourself, dream big for the industry, for it to truly develop.” 


#BuwanNgMgaAkdangPinoy 2016

Ngayong taon ay naisipan kong gawin tema ang mga librong magagamit ko at makakatulong sa pagbuo ng aking thesis, hinaluan ko din ito ng calligraphy o lettering para naman kahit papaano ay ma-practice ko din ang isa ko pang hobby maliban sa pagbabasa at pagsusulat at maging mas kaayaaya at makatawag pansin ang mga posts ko.

Kuwentong Pambata ang genre na napili ko para sa aking thesis at lima sa mga napili kong libro ay pambata na may malaking impluwensiya sa akin at makakatulong sa aking pagsusulat. Ang apat pa na libro na hindi pambata ay mga librong maaaring malapit sa paksa na gusto kong gawin at mga librong malapit na din sa akin na sa tingin ko ay may maitutulong sa aking thesis, lalo na’t ang lahat ng mga awtor na ito ay may malaking impluwensiya sa aking pagsusulat.

Nalulungkot ako dahil siyam lang ang librong naibahagi ko at kahit marami pa akong gustong i-post ay time won’t permit me ngayong marami na kaming ginagawa sa klase lalo na’t pinag-iisipan ko mabuti ang bawat librong ipopost ko, mula sa pagpili ng libro, pagiisip ng magandang i-lettering at ilagay sa caption. Dahil sa #BuwanNgMgaAkdangPinoy ay mas natulungan ako nito makapili at makapagdesisyon sa kung ano talaga ang papaksain ko sa aking thesis. Mas napadali ang paghahanap at paggawa ko ng mga proyekto namin ngayon sa klase na may kaugnayan sa pagbuo ng aming thesis dahil sa paggawa ko ng mini review at pagkomento ko sa mga librong napili ko.

Nag-enjoy ako sa pagsali ngayong taon dahil marami akong naibahagi sa ibang tao at malaki din ang naitulong nito sa akin. Hindi na ulit ako makapaghintay sa #BuwanNgaMgaAkdangPinoy sa susunod na taon.

Moymoy Lulumboy Ang Batang Aswang

#BuwanNgMgaAkdangPinoy

Hindi ko alam ang tungkol sa kuwentong ito noong nakita ko sa bookshelf ng isang bookstore, pero dahil kuwentong pambata ito at mukhang maganda ang kuwento ay binili ko na. Mahilig ako sa mga kuwentong may magic, fantasy at kaunting kababalaghan kaya naman nakuha nito kaagad ang pansin ko.

Hindi ko pa tapos basahin ang libro pero ngayong binabasa ko ito ay talaga namang hindi ko maibaba. Page turner at kapanapanabik ang bawat eksena. Hindi ganoong ka-unique ang kuwento dahil marami na rin namang kuwento at pelikula na ganito ang tema pero ang kaibahan nito sa nakararami ay napapanahon ang kuwento, siguradong makakarelate ang maraming mambabasa at sumasabay ang kuwento sa pagiging progresibo ng mundo natin ngayon. Simple lang ang mga salitang ginamit, ginawa talaga para sa mga batang mambabasa pero pupuwede rin sa mga matatanda na naghahanap ng kakaibang babasahin.

Mahilig ako sa mga kuwentong may ganitong tema kaya naman sa aking thesis ay balak kong haluan ng mahika o fantasy ang mga kuwentong isusulat ko. Binabalak ko din na haluan ng kaunting nakakatakot na tema pero pinagiisipan ko pa kung itutuloy ko. Kapag natapos ko ang librong ito ay sa tingin ko malaki ang maitutulong nito sa pagbuo ng aking thesis lalo na’t nalalapit ang tema ng aklat sa gustong kong isulat na kuwento. 👍😁

Para Kay B

#BuwanNgMgaAkdangPinoy

May quota daw ang pag-ibig, so what eh hindi pa naman ako naiinlove kaya di ko muna poproblemahin iyan hahaha. Pero kidding aside, in love ka man, na in love o hindi pa na i-in love ay puwedeng puwede sa iyo ang librong ito. Actually kahit sino puwede basahin ito kahit mga bata basta may patnubay ng magulang haha.

May limang bahagi ang nobela, iba’t ibang kuwento at iba’t ibang approach sa pag-ibig. Hindi ka mabobored sa librong ito kasi bawat eksena ay pag-iisipin ka talaga. Mula umpisa hanggang sa dulo ay mapapatanong ka talaga kung sino si B at kung sino at ano ba ang kinalaman niya sa kuwento. Ipinakita ni Ricky Lee ang limang klase ng babae, limang uri ng pagmamahal at kung paano nila ito hinarap. Bawat bahagi ay parang cliff hanger at di mo talaga malaman kung may kasunod pa pero ang pagiging pabitin ng mga kuwento niya ang talagang nagpapaexcite sa mga mambabasa. Kapag naumpisahan mo na ang pagbabasa ay mahihirapan ka nang ibaba pa ang libro. Hindi lang basta tungkol sa pag-ibig ang libro, maraming bagay din ang matututunan dito at siguradong dadalin mo hanggang sa tumanda ka. Maaaring makarelate ka sa mga karakter maaari ding hindi pero siguradong tatatak at may maiiwan sila sa iyo. Hindi mabigat ang kuwento, hindi rin sobrang gaan o simple, kumbaga sa pagkain ay tama lang lasa at siguradong mabubusog ka.

Halata namang hindi pambata ang libro pero sa tingin ko ay malaki ang maitutulong nitong kuwento at ni Ricky Lee sa akin dahil malaki ang naging impluwensiya niya sa aking pagsusulat. Hindi naiiba ang istilo ni Ricky Lee sa iba pang awtor pero kapag nabasa mo ang akda niya ay malalaman mo agad na sa kanya ito. May distinction na, may tatak, tatak Ricky Lee at iyon ang gusto kong tularan sa kanya. Gusto ko magkaroon ng sariling identidad ang mga akda ko at masabing ako nga ang nagsulat nito, na sa akin ito. 👍;)

Pangkat Papaya

#BuwanNgMgaAkdangPinoy
Pamagat pa lang ng aklat ay mapapaisip ka na agad kung tungkol saan ang kuwento. Hanggang sa maumpisahan mo ay matatawa ka dahil kahit papaano ay makakarelate ka at magbabalik sa iyo ang mga panahon noong nasa elementary ka pa lang. Walang pinipiling panahon at edad ang kuwento at kahit sino, bata man o matanda ay siguradong magugustuhan ang libro at may matututunan dito.

Napapanahon at nababagay ang kuwento sa mga bata ngayon. Kakaiba ang kuwento at ang paraan ng pagkukuwento. Madaling basahin at kahit pambata ay mapapaisip ka din sa mga susunod na mangyayari. Simple lang ang nais nitong ipahiwatig pero may lalim na gustong ipaunawa sa mga batang mambabasa. Napaka-witty din ng author dahil naisip pa niya ang ganitong kakaibang kuwento. Hindi ko rin masabi kung inimbento lang ito ng may akda o may mga bahagi sa kuwento na nangyari sa totoong buhay. 

Naengganyo ako sa pagbabasa at mas nahikayat na magsulat din ng mga kuwentong pamabata tulad nito.  Maliban sa Pangkat Papaya ay nagustuhan ko din ang naunang aklat ng may akda, ang Supremo. Nagustuhan ko na ginawang parang mini series ng awtor ang kaniyang dalawang aklat na sa iisang mundo lang ito nangyari at umikot sa buhay ni Andro, ang bida sa kaniyang mga kuwento. Aabangan ko pa ang mga susunod na kuwento ng may akda at kung ano pa ang mangyayari sa buhay ni Andro. haha ;)✌

What’s In Your Heart

#BuwanNgMgaAkdangPinoy
Kapag tinatanong ako kung ano ang paborito kong libro ay sigurado kasama ang librong ito sa top 10. Isa ang librong ito na talagang tumatak sa akin. Malayo ang buhay ng karakter sa buhay ko pero nakakarelate ako sa kung ano ang pinagdadaanan niya sa buhay, kung ano ang nais niyang gawin sa future niya. Parang naging parte na rin ng buhay ko ang librong ito.

Nasa ingles ang libro pero kapag nabasa mo ay masasabi mong pilipino ang nagsulat dahil sa mga bahagi ng kuwento na ang mga pilipino lang talaga ang nakakaalam. Hindi ito isang love story na common sa panahon ngayon, na kapag nabasa mo palang ang title ay iisipin mong tungkol lang ito sa dalawang magkasintahan pero ibang iba ang takbo ng istorya nito. Umikot ito sa istorya ng pamilya at kung gaano ito nakaapekto sa mga naging desisyon ng bida. Ipinakita ng may akda na kung gusto mo matupad ang mga pangarap mo ay dapat mong sundin kung ano talaga ang sinasabi ng puso at isipin kung ano talaga ang mahalaga sa’yo.

Maganda ang paraan ng pagkukuwento at talaga namang mapapalipat ka talaga ng pahina. Maraming twists and turns at hindi cliche ang kuwento. Iispin mo ang mangyayari sa bawat eksena sa libro at napapangiti din ako sa ibang bahagi lalo kapag nakakarelate ako sa bida at sa nangyayari sa kanya. Minsan naiisip ko na sana matulad ang buhay ko sa naging ending ng libro pero tulad nga ng natutunan ko sa aklat, listen what’s in your heart and you’ll know what really matters to you and to the people around you.