ANONG MERON SA ITAAS?

Nakahiga na ako sa kama at inaayos ko na ang aking kumot. Pumikit na ako at hinihintay ko na lang na dalawin ako ng antok nang tawagin ako ni Papa.

Pinakukuha ni Papa ang salamin niya na naiwan niya sa may kusina. Ayoko pa tumayo at sinabing bukas na lang niya kunin dahil inaantok na rin ako.

“Nagtext ang Tito mo, kailangan kong mabasa, sige na kunin mo na. Nasa may lamesa sa kusina.”

“Ako na lang po ang magbabasa.”

“Wag na, masyadong mahaba. Naduduwag ka na namang bata ka, walang duwag na lalaki Enrico! Ang laki-laki mo na eh!”

“Opo ay hindi po ay opo, opo lalabas na po.” Umiling na lang si Papa.

Wala na akong nagawa kung hindi tumayo at lumabas. Naisip ko na wag na buksan ang ilaw dahil malayo ang switch. Ang plano ko ay agad tumakbo sa kusina at tumakbo pabalik sa kuwarto. Sampung taon na akong nakatira sa bahay na ito pero hanggang ngayon ay naduduwag pa rin ako kapag gabi na, lalo na at kung mag-isa. Kuwento sa akin ng mga magulang ko na 1930 pa daw ang bahay namin na ito, dito na din tumira at namatay ang ilan sa mga ninuno ko at hindi naman itinatanggi ng mga magulang ko at iba pa naming kasama sa bahay na may nagpaparamdam nga daw minsan, umaga man o gabi.

Papasok na ko sa kuwarto nang may maramdaman akong malamig na hangin. Pagtingin ko sa may bintana sa tabi ng altar namin ay nakabukas ang bintana. Hindi ko alam kung isasara ko ba o hahayaan na lang pero siguradong makokonsensiya ako kapag iniwan kong nakabukas. Inaatake na naman ako ng kaduwagan. Simpleng pagsara lang ng bintana hindi ko magawa.

“Enrico, bintana lang ‘yan, bintana lang ‘yan!” Isinabit ko muna ang salamin ni Papa sa damit ko at dumiretso ako sa may bintana. Bago ko tuluyang maisara ay may narinig akong kaluskos sa labas at may naaninag akong anino. Sa sobrang kaba ay bigla kong naisara ang bintana at agad tumalikod.

“Ahhh!”

“Enrico!”

“Sorry, Pa, sorry.”

“Gabing-gabi na ang ingay-ingay mo pa.”

“Kasi po, ano po kasi, may…”

“Nako, matulog ka na, akin na pala yung salamin ko.”

Hindi ko na nasabi kay Papa yung nakita ko at hinayaan ko na lang. Pumasok na kami sa kuwarto at natulog na ako. Isang linggo na ang nakaraan at nakalimutan ko na din ang nakita ko sa bintana.

Isang umaga ay nagising ako dahil sa ingay sa may sala. Bumangon ako at sinilip kung sino ang mga tao sa labas.

“Enrico, gising ka na pala! Andito ang Tita at mga pinsan mo,” bungad ni Papa sa akin

“Ang laki-laki mo na pala Enrico!”

Nagmano ako kay Tita.

“Dito muna titira ang Tita at mga pinsan mo habang pinapaayos nila ang bahay nila. Sa may taas sila titira kaya kailangan natin mag-general cleaning.

Kung kanina inaantok pa ko ay bigla akong nagising sa sinabi ni Papa. Sa taas? Maglilinis?

“Eh, Pa may gagawin kasi ako eh, may project kasi-“

“Nako, Enrico tigilan mo ko sa mga palusot mo, naduduwag ka na naman. Kalalaki mong tao eh.”

Dumiretso na ako sa banyo upang maghilamos. Kailangan ko makaisip ng paraan para hindi makasama sa paglilinis. Maglilinis ako kahit saan, ‘wag lang sa itaas.

Kinabukasan ay wala akong nagawa kung hindi sumunod kay Papa, naisip ko na kung bibilisan ko ay maaga kami matatapos sa paglilinis at marami naman kami dahil kasama namin ang mga pinsan ko.

“Enrico, bilisan mo diyan, andun na sa taas mga pinsan mo, tulungan mo na sila, susunod ako. Iakyat mo na pala yung walis.”

“Opo.”

Naisip ko na matatapos kami agad dahil marami kami at siguradong walang kung anong nakakatakot sa itaas dahil umaga pa naman at marami akong kasama.

“O, andito na pala yung pinakamatapang nating pinsan!” nagtawanan ang mga pinsan kong sina Alex, Benjie at Chris pero hindi ko na sila pinansin, at sinimulan nang maglinis.

Maya-maya pa ay biglang tumahimik, nakakapagtaka dahil maingay na nagkukuwentuhan ang mga pinsan ko. Hinanap ko sila at biglang may nalaglag na karton sa gilid na nagpagulat sa akin. Pumunta ako sa isang kuwarto pero wala sila, kahit sa banyo. Bumalik ako sa may sala at wala pa rin. Pumunta ako sa kusina at sumilip. Biglang may narinig akong yabag sa likod ko kaya napalingon ako.

“Aaahhh!”

Muntik na ko himatayin at maihi sa kaba. Tawa nang tawa ang mga pinsan ko dahil sa panggugulat nila sa akin. Nagtago pala sila sa likuran ng salamin at sa patung-patong na kahon .

“O, naihi ka pa sa sobrang takot!” napatingin ako sa sahig at napansing kumalat na ang tubig sa hawak kong mop. Umiling na lang ako at hindi sila pinansin.

“Tama na yang tawanan, tapusin niyo na ‘yan, magdidilim na, hindi ko pa nakakabit yung bumbilya.” Tinapik ako ni Papa sa likod. May hawak siyang bumbilya. ‘Di ko namalayan ang pagdating niya.

Alas singko y medya na at dumidilim na din. Isa-isa nang iniipon ng mga pinsan ko ang mga kalat at tinatapon sa basurahan sa baba. Matatapos na rin ako maglampaso ng sahig. Hindi ko namalayang kaming dalawa na lang pala ni Papa ang nandito at nasa ibaba na ang mga pinsan ko.

“Bukas kahit wag ka na tumulong, magpahinga ka na lang, may pasok ka na rin naman sa Lunes.”

“Sige po, Pa.”

“Sige na tapusin mo na ‘yan para makapagpahinga ka na kasama ng mga pinsan mo.”

“Malapit naman na po ako matapos, ibababa ko na rin po yung mga basura.”

Bababa na san ako nang humahangos na lumapit si Benjie at mukhang seryoso siya.

“Tito, nasa baba po si Aling Cora, yung kapitbahay niyo, nanakawan daw po sila kanina lang.”

“Kaninang umaga sabi niya parang may narinig siyang kaluskos sa may likuran ng bahay niya kagabi. Sige bababa ako. Enrico dito ka muna, bilisin mo na diyan, dumidilim na, di ko pa nakakabit yung bumbilya.”

“Ok lang po ako Pa, kaya ko naman,” pagmamayabang ko, baka lokohin na naman kasi ako ng mga pinsan ko.

Bumaba na si Papa at ang pinsan ko. Ako na lang ang naiwan. Tiningnan ko ang buong paligid at napansin kong mas maaliwalas na ito ngayon kumpara noong una na parang isang haunted house. Palubog na ang araw at dumidilim na nga talaga. Parang maling nagpaiwan ako dito. Nagmadali akong maglinis.

“Bilisan mo Enrico, kaya mo yan. Kaunti na lang. Wag ka matakot, walang multo. Kung meron man mga Lolo at Lola mo naman sila. Mababait sila.” Kanina ko pa kinakausap ang sarili ko para kumalma pero parang di epektibo.

Bawat minutong lumilipas ay palamig din nang palamig ang ihip ng hangin. Pakiramdam ko ay maraming kaluluwa ang nakapaligid sa akin at pinapanood ako.

Itinabi ko na ang mop at kinuha na ang plastic ng basura upang ibaba.

“Sa wakas!”

Lalabas na sana ko nang mapatingin ako sa may malaking picture frame. Ang litrato ng Lolo at Lola ko noong kasal nila. Naalala ko ang kuwento sa akin ng Mama ko noong namatay ang Lolo dito sa itaas. Nasa baba ako noon, naiwan ako dahil nasa tabi ni Lolo sina Mama at Papa. Pagkababa ni Mama upang tingnan ako ay nagulat siyang nasa sulok ako at nanginig at naihi pa sa salawal. Sinasabi nina Mama na niyakap daw ako ng kaluluwa ni Lolo kaya nangyari sa akin ‘yun. Natawa lang ako sa kuwento ni Mama dahil masyado pa akong maliit noon para maalala ang nangyari pero sa tingin ko’y maaari ngang mangyari yun lalo na sa itsura ng bahay namin na nakakatakot  at nakakapanginig din minsan lalo kapag gabi.

Takot akong tumingin noon sa mga lumang litrato lalo na ang mga tulad nito pero ngayon ay wala akong takot na naramdaman. Tinitigan ko ang litrato na para bang ngayon ko lang ito nakita. ‘Di ko inaasahang nakaramdam ako ng pagkaginaw na parang may yumakap sa akin. Napatingin ako sa bukas na bintana.

Naalala ko ang nakita kong anino kagabi at bumalik ang takot ko.

“Ano bang meron sa mga bintana dito.” Sumilip ako at kita ang mga likod ng mga bahay ng kapitbahay namin. Kung tutuusin pupuwede nga akong makapasok sa bahay nina Aling Cora mula sa may gilid ng bahay namin. Sobrang dikit ng terrace nila sa may bahay namin kaya pwede ring gawing shortcut papunta sa kanila o dito sa amin. At bigla kong naalala ang nagnakaw kina Aling Cora.

“Hindi kaya? Maaaring ang aninong nakita ko at ang narinig ni Aling Cora na kaluskos kagabi ay ang sa magnanakaw!” Naisip ko nab aka nagmamatyag ito kagabi at kinakabisado ang kanyang dadaanan. Kinabahan ako sa naisip ko kaya isasara ko na dapat ang bintana nang may napansin akong anino. Nagulat at napaatras ako pero nang mapansin kong may mga dala-dala silang mga gamit ay alam ko na agad ang gagawin ko.

Agad akong bumaba at tumakbo papunta sa sala. Nasa sala namin si Aling Cora na may kasamang mga tanod.

“Pa, yung magnanakaw, nakita ko, dumadaan sila sa likod ng bahay ni Aling Cora at dito sa gilid ng bahay natin dumadaan palabas. Andun sila Pa.” Itinuro ko ang gilid ng bahay namin.

Kumuha ng mga pamalo sina Papa at ang mga pinsan ko at kasabay nilang lumabas ang mga tanod. Nakasunod lang ako sa likuran nila. Naisip ko na kaya siguro ginagawang daanan ng mga magnanakaw ang gilid ng bahay namin ay dahil walang makakakita sa kanila at madalas maraming nakikidaan sa bahay namin dahil puwede itong gawing lusutan papunta sa looban ng barangay na nasa likuran lang ng bahay namin.

Nahuli na ang mga magnanakaw at tuwang tuwa si Aling Cora. Parati na daw niyang ikakandado ang daanan sa likod ng bahay nila upang hindi na sila manakawan. Palalagyan na rin naming ng ilaw ang gilid ng bahay namin. Nagdesisyon na rin si Papa na mga kilala na lamang namin ang papayagan niyang makalabas pasok sa gate.

“Maraming-maraming salamat sa’yo Enrico, nako kung hindi mo sila nakita eh baka nakatakas na naman sila.” Sabi ni Aling Cora sa akin.

“Aba, matapang naman pala ‘tong pinsan natin eh! Akala ko babakla bakla.” pang-aasar ng mga pinsan ko.

“Lalaki ako no! Saka di porket naduduwag ay bakla na agad. Sigurado namang may kinatatakutan din kayo eh!”

“O, kalma lang pinsan. Ito naman, binibiro ka lang namin. Mukhang sa’yo kami matatakot eh.”

Nagtawanan kaming lahat at simula noon ay hindi na ko natatakot pumunta sa itaas. Maliban na lang kung wala akong kasama at kung gabi na. Duwag pa rin naman ako at takot sa maraming bagay pero hindi ibig sabihin nun ay titigil na ko sa pagtulong sa iba at paggawa ng tama.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s