Casa Fantastica (Part 3)

May dumaang kotse sa harap namin si Shirley. Binaba nung nasa loob yung bintana.

“Shirley?”

Biglang nagising si Shirley.

“Ma!”

“Bakit andito ka sa labas? Pumasok ka na sa kotse.”

“Wala po kasi akong payong kaya nagpapatila lang po ako.”

“Cge, Ivo mauuna na ko.”

Sumakay na siya sa kotse nila. Pagkatila ng ulan umuwi na rin ako.

“Ivo, bayaran mo na yung inutang kong sabon kahapon kay Aling Nena, ito pera.” Kinuha ko na yung pera at lumabas na. Paglabas ko ng gate namin nakita ko si Jay. May dalang bulaklak at palakad lakad. Nagprapractice pa ata ng sasabihin. Biglang lumabas si Toyang ng bahay.

“O, Jay andito ka pala,” bati ni Toyang kay Jay

“Toyang! Ano, kasi ano.”

Medyo nagulat pa si Jay sa pagdating ni Toyang. Natatawa tuloy ako sa itsura niya.

“Ano?”

Natatawa ako habang pinapanood ko si Jay. Grabe ganito pala itsura nito kapag nainlove.

Biglang tumayo si Jay ng diretso at nilapitan si Toyang at tiningnan ito sa mata. Marunong naman pala itong kaibigan ko eh.

“Toyang, saan ka nanggaling?” tanong ni Jay sa kay Toyang

“Sa bahay, bakit?” nagtatakang sagot ni Toyang. Pati ako nagtaka sa tanong ni Jay.

“Kasi parang ngayon lang kita nakilala eh?” tinitigan lang siya ni Toyang.

Si Jay mukhang seryoso talaga. Nagkamali yata ako sa sinabi ko kay Jay. Napatawa tuloy ako ng malakas.

“Alam niyo kung wala kayong magawa iba na lang pagtripan niyo. Marami pa kong gagawin.”

Biglang sigaw ni Toyang samin. Nainis siguro. Lalo lang ako natatawa. Umalis na si Toyang at naiwang sawi ang mabait kong kaibigan.

“Korni mo pre!” sabi ko kay Jay at tinapik ko sa braso.

“Pre, ano ba kasi nagustuhan mo sa kapatid ko?”

“Si Toyang? Kasi, simple lang siya saka-“

“Teka, si Toyang simple?”

“Di pa naman ako tapos eh,” hihirit pa sana si Jay pero nagsalita na ulit ako.

“Pre, goodluck sayo.”

Umalis na ko at kailangan ko pang bayaran si aling Nena.

“Aling Nena, ito pala yung bayad ni nanay sa kahapon.”

“Ay, salamat Ivo.”

Aalis n asana ako ng bigla kong narinig ang boses ni Shirley.

“Pabili po nito.”

“Shirley!”

“Uy, Ivo. Hi!”

Nginitian niya ko at sa di ko malaman na dahilan ay mukha ni Aya ang nakikita ko.

“Ito po yung bayad. Sige Ivo mauna na ko.”

Ngumiti siya at kumaway na sa akin. Ano bang nangyayari sakin. Nginitian lang ako di na ko nakapagsalita. Tanga mo Ivo!

Naglakad lakad muna ako, ayaw ko pa umuwi baka may iutos na naman yung nanay ko. Habang naglalakad ako di ko namalayan na andito na pala ko sa likod ng Casa. Umupo ako sa damuhan at humiga. Maganda ang panahon ngayon kaya pumikit ako saglit.

“Alam mo Aya, baling araw yayaman din ako, tapos magkakaroon ako ng sariling kotse at makakapagtayo ng sariling bahay.”

“Talaga? Napaka futuristic mo naman.”

“Bakit? Di mo ba naiisip yung future mo?”

“Iniisip, pero di ko masyadong binibigyang pansin.”

“Hindi ba importante sayo yung future mo?”

“Important siya sakin, but I live in the now, Ivo. Minsan kasi sa sobrang pagiisip natin sa kung anong mangyayari at gagawin natin bukas ay hindi na natin napapansin kung ano meron ngayon, kung anong napapalagpas natin. Kaya dapat sulitin mo ang bawat oras na meron ka.”

“Malay mo bukas mawala na ako.”

Tumingin siya sa akin at parang unti-unti siyang lumalayo. Hindi ako makagalaw sa kinauupuan ko at napapansin kong palayo na ng palayo sakin si Aya.

“Aya!” sigaw ko habang pilit siyang inaabot

“Ivo…”

“Ivo,” pakiramdam ko huling pagkikita na naming to.

“Ivo!” at tuluyan na siyang nawala sa paningin ko.

“Hoy Ivo!”

“Aya!”

Napaupo ako at nalaman kong nakatulog na pala ako. Panaginip lang pala yun.

“Ivo, okay ka lang? Saka sino si Aya?

Tumingala ako at nakita kong nakangiti sakin si Shirley.

“Ano, ano kasi…”

“Alam mo sumama ka na lang sakin, gusto ka makilala ni mama. Nakita ka kasi niyang nakahiga dito sa labas ng bahay namin eh.”

“Pasensiya na pala. Kung saan saan ako natutulog,” sabay kamot ko sa ulo ko at tumayo na ako.

Tumawa lang si Shirley at naglakad na kami papasok ng bahay nila. Nakakahiya naman at nakita pa ko ng nanay ni Shirley.

Kahit ilang beses pa kong bumalik dito talagang napapahanga ako ng bahay na to. Kaya siguro tinawag tong Casa Fantastica ni Aya dati. Inikot ko yung mata ko sa buong bahay at binulong ko sa sarili ko ang Casa Fantastica. Pero parang napalakas ata.

“What did you say?” tinanong sakin ng nanay ni Shirley kahit pakiramdam ko narinig naman niya talaga yung sinabi ko.

“Ano po, Casa Fantastica? ” nahihiya kong sagot.

Medyo nahiya pa ko. Ang ingay mo kasi Ivo.

“Saan mo narinig yan?”

“Sa kaibigan ko po dati. Dito po kasi sila nakatira noon.”

Tinitigan ako ng nanay ni Shirley mula ulo hanggang paa. Pakiramdam ko nag audition ako kung saan at tinitingnan kung bagay ba talaga sakin yung role. Napapailing yung nanay ni Shirley. Bakit kaya? Ayaw ba niya akong kaibigan ng anak niya? Biglang dumating si Shirley.

“Nakahanda na pala yung merienda,” sabay sabay na kaming nagtungo sa sala.

“Sige mauna na kayo may kukunin lang ako sa itaas,” sabi ng nanay niya sa amin.

“Okay.”

“Kinausap ka ba ni mama?”

“Oo, parang ang weird nga ng mama mo eh. Ano ba trabaho niya? Parang kinilatis ako kanina.”

Mukhang natawa pa si Shirley sa sinabi ko.

“Actually simula nung nakita ka niya tanong na siya ng tanong tungkol sayo. Parang kilala ka daw kasi niya, parang nakita ka na daw niya dati.”

Di ko na masyado pinansin yung sinabi ni Shirley at kumin na lang kami.

“Masarap ba?”

“Oo nga eh, san niyo ba binili to?”

Ngumiti si Shirley at parang proud na proud.

“Actually I baked that.”

“Oh really?” nakangiti at nangaasar kong sabi sa kanya.

May naisip ako.

“Uy, may dumi ka sa damit mo.”

Tumingin sa Shirley sa damit niya at hinahanap yung dumi sa dakit niya.

“Saan?”

“Ito oh!”

Bigla ko siyang nilagyan ng icing sa mukha. Nagulat siya at biglang nanlaki ang mata.

“So, ganito pala gusto mo?” mapangasar niyang sabi sa akin.

Bigla niyang inilapat sa mukha ko yung buong cupcake. Tumayo ako at dahan dahang inalis yung mga icing sa mukha ko. Bigla kong inabot yung kamay niya at hinila palapit sakin. Lalagyan ko dapat ng icing yung mukha niya kaso lumalayo siya. Pilit kong dinidikit sa mukha niya pero ayaw talaga. Dahil sa kakulitan namin ay naapakan ni Shirley yung paa ko kaya parehas kaming natumba. Buti na lang natukod ko yung braso ko ya napaupo ako. Tawa kami ng tawa sa nangyari. Puro icing pa yung mukha namin.

“Shirley…” pabulong kong sabi.

Ngumiti siya sakin. Pero bago ko pa masabi yung sasabihin ko ay dumating yung mama niya kaya bigla kaming napatayo.

“Sorry po medyo gumulo dito.”

Medyo nahihiya kong sabi sa mama niya. Parang medyo seryoso yung itsura ng mama ni Shirley.

“No, it’s fine. Shirley mukhang kailangan mo ng pauwiin yung kaibigan mo. We need to talk.”

Diretso at walang emosyon na sabi ng mama niya. Humarap sakin si Shirley at parang ngumiti siya ng pilit.

“Ivo, magkita na lang tayo bukas, pasensiya na,” ngumiti siya pero parang malungkot yung boses niya.

“Cge po mauna na ko.”

Lumabas na ako ng bahay nila pero di pa ako nakakalayo ay tinawag ako ni Shirley.

“Primitivo!”

Nakakunot ang noo ko nang humarap sa kanya. Tumawa lang siya at sumigaw.

“Thank you for making me happy today,” natuwa naman ako sa sinabi niya, buti naman at napasaya ko siya. Kumaway siya at nginitian akong muli at pumasok na siya sa bahay nila.

At sa pangalawang pagkakataon tumibok muli ng malakas ang puso ko.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s