Casa Fantastica (Part 2)

“Primitivo!”

Lumingon ako at nakita ko si Shirley na nakangiti.

“Teka, yung kapatid ko ba nagsabi sayo niyan?”

“Well, I find your name cute naman,” sabi niya habang natatawa.

Kaya napailing at napatawa na lang din ako.

“Halika, nagpahanda ako ng merienda.”

Matapos kumain ay umalis na kami dahil tumila na din naman yung ulan. Nagpaalam na din kami kay Shirley at mukhang hindi pa to ang huli naming pagkikita.

“Ito ba yung sinasabi mong mabigat? Kahit bata kayang bitbitin tong project mo eh.” Isang box lang pala at di ko maintindihan kung ano ang laman sa loob nitong project nila.

“Wag ka ng magreklamo, mukhang nakaporma ka naman kay Shirley.”

“Nakaporma ka diyan. Ikaw ang bata bata mo pa. Isusumbong kita kay nanay.”

“Aba, wala naman akong sinabing masama. Napaka defensive nito. Ang sabihin mo di ka pa rin maka get over dun sa pinagsasabi mong first love mo na wala namang ibang nakakakilala!”

Biglang bato sakin ni Toyang. Minsan talaga tama din tong kapatid ko eh. Medyo nanahimik tuloy ako sa sinabi niya. Pano totoo naman. Wala akong pinagsabihan ng tungkol kay Aya dati at di ko alam kung bakit. Parang may kung anong pumipigil sa akin noon.

“Akin na kuya, sige na gawin mo na gagawin mo. Salamat.”

“Ganun na lang yon, matapos mo kong gamitin itatapon mo na lang ako basta basta?”

Pag-iinarte ko sa kapatid ko. Sarap din asarin nito eh.

“Ang arte mo kuya, lumayas ka na nga sa harap ko!”

Tinawanan ko lang si Toyang at ginulo ang buhok niya. Syempre lalong nainis sakin hinabol tuloy ako kaya tumakbo na ko agad.

May naalala tuloy ako.

“Aya teka, takbo ka ng takbo, ang kulit mo! Picture ka pa ng picture diyan! Alam ko namang guwapo ako pero tama na yung isang picture,” hinihingal na sabi ko kay Aya.

Natawa lang si Aya at ibinaba na ang camera niya.

“Alam mo Primitivo minsan lang tayo mabuhay kaya dapat kinukuhanan natin ng picture yung mga bagay na importante sayo at ayaw mong makalimutan.”

“Kaya ikaw ipangako mo na kukuha ka din ng maraming litrato,” sabi niya sakin habang kinukuhanan yung likod ng bahay nila.

“Eh ang mahal mahal naman ng mga camera ngayon eh.”

Kahit gustuhin ko man wala akong pera pambili katulad nung camera ni Aya.

“Wala naman akong sinabing ngayon. Eh di pag ipunan mo na lang.” Inabot ni Aya yung camera niya sa akin habang nakangiti.

“Di bale sa 20th birthday ko bibili ako ng sarili kong camera.”

Tumingin ako sa kanya habang hawak hawak ang camera niya. Tumayo si Aya.

“Oh ako naman kuhanan mo,” ngumiti siya.

Naka floral blue siyang bistida na abot sa tuhod. Nakabgsak ang medyo kulot niyang buhok na hanggang baiywang. Nasa likuran niya ang bahay nila, ang casa fantastica kung tawagin niya. Casa lang ang tawag ng lahat dito pero dinugtungan niya ng fantastica. Di ko alam kung bakit pero yun na daw ang tawag niya noon pa.

Kinuhanan ko siya sa unang pagkakataon gamit ang kanyang camera.

Hindi ko malilimutan ang araw na iyon.

Casa Fantastica. Nangingiti ako mag isa. Nasan na kaya si Aya?

“Pre, musta?”

“Musta ka diyan eh nagkita lang tayo kanina.”

“May sasabihin sana ako.”

“Ano na naman? Tungkol dun sa gusto mong ligawan? Ang tagal na niyan diba, baka pasulyap-sulyap ka pa rin.”

Natatawa tuloy ako, may pagkatorpe din tong si Jay eh. Yumuko si Jay at nagkamot ng batok.

“Gusto mo bang batukan kita? Eh kung subukan mo kayang magpakalalake at umamin dun sa babae.”

“Kung makapagsalita ka parang nakaligaw ka na dati.”

Aba, ako na nga tong tumutulong sa kanya biglang sa akin napunta yung usapan.

“Hoy! Ilang beses…”

“O, iyan na namang kuwento mo tungkol dun sa babaeng di namin alam kung inimbento mo ba o ano eh.”

“Bahala kayo kung ayaw niyo maniwala. Basta alam ko kung ano yung totoo.” Sabi ko sa kanya.

“Sige, sinabi mo eh,” nangaasar na sabi sa akin ni Jay kaya binatukan ko.

“Aray naman!”

“Ano, magkukuwento ka ba o hindi? Ganito, tutulungan kita kapag pinautang mo ko.”

“Minsan Ivo di ko alam kung pano ba kita naging kaibigan eh.”

“Ang tunay na magkakaibigan nagtutulangan.”

Inakbayan ko si Jay na tinanggal naman niya kaagad. Di ko alam na nasa tapat pala kami ng Casa. Biglang bumukas yung malaki nilang gate at lumabas si Shirley.

Alam niyo yung mga eksena sa mga pelikula, yung dadaan yung babae tapos biglang hahangin ng malakas at hahanginin yung buhok niya at out of nowhere ay parang may tutugtog na kanta. Ayun, ganun yung nangyari sakin.

“Hoy, Ivo! Nakatulala ka na dyan.”

“Ha, ano?”

“Ang labo nito, sino ba yun?”

“Ah, wala kaklase ni Toyang.”

“Ni Toyang?”

“Oo, ano naman… teka wag mo sabihing…”

Huminto ako sandali at tiningnan siyang mabuti.

“Oo na, nahuli mo na ko,” sabi sakin ni Jay na parang hiyang hiya. Kaya naisipan kong pagtripan siya.

“Jay, bading ka?!”

“G*go hinde! Anak ng pating naman Ivo eh.”

Nanlaki yung mata ni Jay sabay tulak sakin kaya napatawa na lang ako ng malakas.

“So, may gusto ka kay Toyang, sa kapatid ko?” tanong ko sa kanya kahit na medyo natatawa pa ko.

Tumingin sakin si Jay at ngumiti sabay yuko. Arte din minsan ng kaibigan ko eh. Naisip ko.

Pauwi na ako samin nang bigla na namang umulan. Badtrip na bagyo. Buti na lang may payong si Jay. Pagkabukas ko ng payong nakita ko si Shirley sa kanto na mukhang no choice kung hindi suuingin yung ulan dahil wala siyang dalang payong.

“Shirley!”

Tumakbo ako papunta sa kanya pero biglang bumaligtad yung payong ni Jay. Ang swerte ko talaga. Nilapitan ako ni Shirley at parehas na kaming nabasa sa ulan.

“Ano ka ba Ivo, dapat di mo na ko pinuntahan malapit lang naman yung bahay namin.” Sabi niya sakin habang hawak hawak ko sa ibabawa naming yung sirang payong ni Jay.

“Mababasa ka pa rin.”

“Tingnan mo ngayon parehas na tayong basa.”

Ngumiti siya at tumingin sa akin. Ayan na naman yung background music sa utak ko, bigla biglang tumutugtog.

“Ivo!”

“Ha? Ano?”

“Sabi ko maghanap tayo ng masisilungan,” tumawa siya habang umiiling.

Andito kami sa tindahan ni aling Nena, may bubong kasi yung harap ng tindahan niya.

“Anong oras kaya titigil ‘to?”

“Bakit may gagawin ka ba?”

“Wala naman,” sabi niya ng nakatingin sa mga paa niya.

Di na ulit ako nagsalita at pinanood na lang ang pagbuhos ng ulan. Hinayaan kong bumalot samin ang katahimikan sa kabila ng malakas na buhos ng ulan. Habang nakatulala ako ay nagulat ako nang biglang sumandal sa kaliwang balikat ko ang ulo ni Shirley. Pagtingin ko sa kanya ay nakatulog na pala siya. Hindi na lang ako gumalaw para hindi siya magising. Patuloy pa rin ang malakas na pagbuhos ng ulan.

“Aya, umaabon na, di pa ba tayo aalis? Baka lumakas pa to?” tanong ko habang nakatingala. Pumikit si Aya at tumingin sa langit.

“Huwag muna,” sambit niya habang nakapikit pa rin at nakatingin sa itaas.

“Sigurado ka? kasi-” may sasabihin pa sana ako kaso bigla siyang tumayo sa kinauupuan niya.

Bigla siyang tumingin sa akin at ngumiti at nagsimulang tumakbo kasabay ng paglakas na pagbuhos ng ulan.

At sa mga oras na iyon tumibok ng malakas ang puso ko.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s