Casa Fantastica (Part 1)

“Jack ‘en poy! Jack ‘en poy!”

“Ano yan?”

Imbis na papel, bato o gunting yung makita ko eh ‘di ko malaman kung ano ang ginawa ni Jay sa mga daliri niya.

“Baril.”

“Anong baril?”

“Basta talo ng baril ‘yang papel mo,”

“Anak ng! anong laro ba ‘to?”

Kapag ako pinagloloko na naman nito. Inuuto lang ata ako ni Jay.

“1-0 na. Up to 5 na lang kawawa ka naman eh,”

Kinaawaan pa ko. Pasalamat ‘tong si Jay kaibigan ko siya.

“Jack ‘en poy!”

“O! wag mo sabihing kidlat yan?”

“Galing ah, pano mo nahulaan? O, talo ka ulit wasak yang bato mo sa kidlat ko,” sabay tawa niya ng malakas.

“Eh, naglolokohan na lang tayo dito eh. Papautangin mo ba ko o hindi?”

“Pag nanalo ka nga papautangin kita,”

“Ewan ko sayo! Sa iba na lang ako mangungutang.”

Umalis na ako at naririnig kong tumatawa si Jay. Loko loko talaga yun.

“Talo ka lang kaya ka ganyan,” sigaw niya habang natatawa.

Bakit ko ba kasi binigay kay Toyang yung ipon ko. Ah, kasi kuya niya ko at wala akong choice. Hay nako Ivo kung di ka magmamatigas kahit minsan eh baka masanay yung spoiled mong kapatid at kapag di ka pa titigil sa pakikipagusap sa sarili mo ay baka matuluyan ka na. Papasok pa lang sana ako sa bahay namin nang bigla lumabas yung nanay ko.

“Hoy, Primitivo!” bungad ng mapagmahal kong nanay sa akin.

Napakaganda talaga ng pangalan ko. Di ko alam kung saan hinugot ng mga magulang ko.

“Kung saan saan ka nagpupunta, yung mga sinampay sabi kong kunin mo na eh!” tinuro ni nanay yung mga sampay na nakasabit kanina pa.

“Nay sinabi ko ng huwag niyo na bubuuin yung pangalan ko eh. Ang panget.”

“Bakit kalian ka ba gumuwapo?”

Biglang banat ng nanay ko sakin. Aray naman, mahal na mahal talaga ako ng nanay ko.

“Nay salamat ah, grabe. Nanay ko talaga kayo.”

Alam kong hindi ako ganoon kaguwapo parang Piolo Pascual na Coco Martin lang naman. Pero kung makalait yung nanay ko parang walang bukas. Sa pangalan ko pa lang nga kotang kota na. Tunog mayaman nga, lumang luma naman.

“Hoy! Yung mga sinampay malapit ng umulan!”

“Si Toyang na lang Nay, may pupuntahan pa ko.”

“San ka na naman pupunta? Bumalik ka dito!”

Balak pa ata akong habulin ni nanay kaya tumakbo na ko.

“Sige Nay babalik ako bago maghapunan!”

Wala naman talaga akong pupuntahan. Talagang tinatamad lang ako sundin yung utos ng nanay ko. Maghahanap na lang ako ng mauutangan. Loko loko kasi yung si Jay, kung kinausap lang ako ng matino e di wala na akong problema ngayon. Kailangan ko talaga mabili yung camera bago ako mag birthday. Nangako ako kay Aya.

“Aling Nena!”

“Nako Ivo wala pa kong kita ngayon.”

Manghuhula ata tong si aling Nena.

“Wala pa nga ho akong sinasabi.”

“Kilala na kita. Ano na naman ba problema mo?”

“Gusto ko po bilin yung camera na gusto ko para sa birthday ko kaso binigay ko kay Toyang ipon ko pang tuition niya.”

“Mabait ka din pala,” parang nangaasar yung tono ni aling Nena.

“Ano naman akala niyo sakin? Nakakasakit naman ho kayo.”

“Tumigil ka nga diyan Ivo, dun ka na sa iba manggulo.”

Babalik sana ako kina Jay at baka magbago ang isip at pahiramin ako ng pera kaso biglang nakasalubong ko si Toyang.

“Kuya! Samahan mo ko sa kaklase ko.”

Hawak na niya yung kamay ko kahit di pa ako pumapayag.

“Bakit ba bigla bigla ka na lang sumusulpot?! Saka di pa ko pumapayag.”

“Basta kuya, mabigat yung kukunin ko sa kanya eh.”

Okay din tong kapatid ko, ginawa akong kargador.

Ayos pala tong kaklase ni Toyang, mukhang mayaman. Dito nakatira sa Casa. Sila ata yung bagong lipat. Ang lakas talaga maka Spanish era ng lugar na to.

At bago pa man kami nakapasok sa bahay ay bigla ng bumuhos ang malakas na ulan. Badtrip. Kumatok na si Toyang. Buti at may silong. Sinalubong kami ng isang magandang babae. At kapag sinabi kong maganda, yung nakakatulalang ganda. Ito siguro yung kaklase ni Toyang.

“Toni!” tawag ng kaklase ni Toyang sa kanya. Instant sosyal si Toyang dito ah.

“Toni pala ah,” pabulong kong sabi kay Toyang at bigla niya akong siniko.

“Sana nag text ka para ako na lang nagdala sainyo ng project natin,” sabi ng magandang kaklase ni Toyang.

“Puwede naman pala siya magdala, pinasama mo pa ko!” pagrereklamo ko.

“I’m sorry kung naabala pa kayo. Pumasok muna kayo, baka magkasakit kayo niyan.” Pinapasok na kami sa loob ng bahay at mas maganda at mas malaki pala to sa loob.

“Ito nga pala yung kapatid ko Shirley, si Primi-“

“Ivo na lang.” biglang singit ko sa kanila.

Habang naguusap yung dalawa, nagpaalam akong magbabanyo pero ang totoo niyan gusto ko lang talaga mag sight-seeing sa loob ng bahay nina Shirley.

Parang mga bahay ng mga mayayamang kontrabida sa isang teleserye. Ang totoo niyan matagal na tong bahay na to na nakatayo dito samin. Marami na ring tumira dito pero di rin nagtatagal mga 1 o 2 taon na siguro pinakamatagal. Sa buong buhay ko ngayon lang ako nakapasok dito. Madalas akong sa likod bahay dati at minsan sa gate lang ako. Pa tambay tambay. Naghihintay kung babalik pa siya. Si Aya.

“Aya, bakit ayaw mo pumunta sa ibang lugar? Bakit parati ka lang nandito sa likod bahay niyo. Hindi naman sa hindi maganda dito pero mas maganda pa nga dito kaysa sa bahay namin eh.”

“Natatakot kasi ako,”

“Saan naman?”

“Sa maraming bagay. Saka hanggang dito lang talaga ako.”

Humarap siya sa akin at ngumiti kahit nararamdaman kong malungkot siya.

Hindi na ko nagtanong ulit at inenjoy ko na lang ang oras na magkasama kami ni Aya.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s