Signs (Girl’s POV)

            Dirediretso kang pumasok sa loob ng bar at umakyat sa stage. Naririnig mo ang kanta ng Eraserheads na tumutugtog. Inagaw mo ang mikropono sa lalaking kumakanta at pinahinto ang buong banda. Napatigil ang lahat sa kanilang mga ginagawa at napatingin sa iyo. Ang lahat ay nagaabang sa gagawin mo maliban sa kanya na patuloy pa ring nakatingin sa cellphone na parang wala siyang pakialam sa mga nangyayari sa kanyang paligid na medyo totoo naman. Pinapatay mo ang ilaw at pinatutok ang spotlight sa lalaking may dahilan kung bakit ka nasa stage ngayon, kung bakit ka napuyat ng ilang araw, kung bakit sobrang pinagpapawisan ka sa kabila ng malakas na aircon ng bar. Tumingin na siya sa iyo at biglang bumilis ang tibok ng puso mo, mas mabilis pa noong una mo siyang nakita sa bar na ito. Akala mo magcocollapse ka na pero kailangan mong ituloy ito kahit pa nanginginig ang mga kamay mo. Ngumiti ka at kinalimutan ang lahat ng pagaalinlangan at kabang nararamdaman mo.

            Alas singko medya na at malapit nang matatapos na ang shift mo. Makakapagpahinga ka na matapos ang halos labindalawang oras na trabaho na dapat ay anim lang. Kung hindi nagkasakit ang katrabaho mo ay malamang nakahilata ka na sa kama ngayon at nanonood ng Mockingjay part 1 na kakadownload mo lang. Habang iniisip mo kung anong kakainin habang pinapanood yung pelikula ay biglang may nanggulat sa’yo at muntik nang mahulog ang hawak mong tray. Sinigawan ka ng boss mo dahil nakatulala ka na naman sa kawalan na madalas mong ginagawa sa trabaho mabuti na lang at ‘di ka pa tinatanggal. Agad mong inilapag ang tray sa may lamesa at inumpisahan na ulit ang paglilinis. Ligpit dito, ligpit doon, punas dito, punas doon tapos wiwisikan ng spray at pupunasan ulit. Matapos ang isang lamesa yung kabila naman. Araw-araw paulit-ulit na lang pero wala ka rin namang mairereklamo dahil pinapasuweldo ka naman ng tama at kailangan mo ng pera. Biglang tumunog ang wind chime na nagsasabing may bagong customer ulit o kaya dumating na ang kapalit mo at makakauwi ka na’t makakahiga sa malambot mong kama. Tumingin ka sa pinto at nakita ang lalaking pumasok. Napahinto ka sa ginagawa mo at biglang bumilis ang tibok ng puso mo.

            Wala ka namang sakit sa puso pero sobrang bilis at lakas ng tibok ng puso mo. Ang kaninang ‘di mo pinapansin na pagkanta ng banda sa stage ay dinig na dinig mo na at parang mas lumakas pa ngayon. Siguro ni Yeng Constantino ang kinakanta nila at para kang nasa isang music video. Saktong pagdating sa chorus ay dumaan sa harap mo ang lalaking may dahilan kung bakit maaari kang mamatay ng maaga. Umupo siya sa may gawing kaliwa ng stage at inumpisahang basahin ang menu. Nakita mo ang boss mong lumabas sa kanyang opisina kaya bumalik ka ulit sa paglilinis ng lamesa. Kung kanina ay gustong gusto mo nang umuwi at magpahinga ngayon ay parang papayag ka nang magtrabaho ng anim na oras pa makita at makanakaw lang ng tingin sa lalaking pumukaw ng atensiyon mo at malamang magkaroon ng puwang sa puso mo.

            Hindi mo alam kung matutuwa ka o hindi dahil malapit ng mag alas siyete at wala pa rin yung kapalit mo. Kung sa normal na araw siguro ay inis na inis na ka na sa katrabaho mo pero sa sitwasyon ngayon ay malaki ang pasasalamat mo sa kanya. Sa halos isang oras na pamamalagi ng lalaki dito sa bar niyo ay ‘di mo man lamang siya nakitang ngumiti. Nagbabasa siya ng libro habang kumakain, paminsan minsan naman ay tumitingin siya sa cellphone niya at magtetext. Patuloy ka pa ring naglilinis ng mga lamesa kahit na sinabi na ng boss mo na pwede ka ng magpahinga habang wala pa ang kapalit mo. Sinabi mo na ayos lang at hindi ka pa naman napapagod kahit lagpas labindalawang oras ka nang nagtatrabaho. Pasado alas siyete na at dumating pa yung katrabaho mo at agad siyang lumapit sayo at nagsorry, sorry daw dahil hindi tumunog yung alarm niya, sorry dahil traffic sa EDSA, sorry dahil naginuman pa daw sila ng mga kaibigan niya kagabi at kung ano-ano pang dahilan na mukhang inimbento lang niya. Imbis na kuwestiyunin mo siya ay tinanong mo pa siya kung bakit andoon na agad siya at sana ‘di muna siya dumating. Nagtaka yung katrabaho mo pero ‘di ka na niya pinansin at kinuha na sa kamay mo ang hawak mong tray kahit na hindi pa siya nagbibihis ng uniporme. Sinundan mo na siya sa loob at nagpalit ka na ng damit at inayos ang gamit mo. Bago ka lumabas ng bar ay sumulyap ka muna sa lalaking kanina mo pa tinitingnan at ngumiti. Tapos na siyang kumain at nagbabasa na lang siya ng libro na nakakunot ang noo. Hinihiling mo na sana ay bumalik siya bukas at kapag nangyari iyon ay magkaroon ka na sana ng lakas ng loob na lapitan siya.

            Kinabukasan ay nakiusap ka sa boss mo na ilagay ka sa night shift, nagdahilaan ka ng kung ano-ano mapapayag mo lang siya. Hindi pa agad pumayag yung boss mo at sinabing pag-iisipan daw niya. Malapit na ulit matapos ang shift mo at wala pa din yung kapalit mo. Ipinagdasal mo na ‘di na siya dumating at ikaw na lang ang ipalit sa kanya. Kada taong pumapasok sa bar ay tinitingnan mo, hinihintay mo siyang bumalik at umaasa na sana hindi kagabi ang una at huling punta niya. Habang naglilinis ka ng lamesa ay nilapitan ka ng boss mo at napansin mo na parang may problema siya. Biglang niyang sinabi na papayag siyang ilagay ka sa night shift sa isang kundisyon. Nagpintig ang tainga mo sa iyong narinig at pumayag ka agad kahit ‘di mo pa naririnig ang kundisyon. Ngumiti ang boss mo at hinawakan ka sa magkabilang balikat at tinulak papunta sa may stage. Hindi mo alam kung bakit ka niya dinala sa stage at biglang inabutan ng mikropono. Inamin niya na hindi makakarating ang banda na nakaschedule ngayong gabi kaya ikaw na lang daw ang kumanta. Nanlaki ang mga mata mo at pilit na ibinabalik ang mikropono sa boss mong akala ata si Sarah Geronimo o si Yeng Constatino ka na puwede na lang kumanta ng biglaan. Hindi ka naman talaga ganun kagaling kumanta pero hindi  rin naman ganun kapanget ang boses mo. Alam ng boss mo na kumakanta ka dahil sa pagsama mo sa videoke nung birthday niya na ngayon ay pinagsisisihan mong pumunta ka. Nakiusap na ang boss mo at ‘di mo rin siya masisisi dahil pumayag ka na din kanina at babayaran ka din naman daw niya kaya kahit dinadaga na ang dibdib mo ay wala ka ng nagawa kung hindi humarap sa lahat ng tao sa bar at inilagay ang mikropono sa stand. Huminga ka ng malalim at inumpisahan ng kumanta.

            Hindi mo akalaing mula sa paglilinis ng mga lamesa at pagkuha ng order ng mga costumer ay mapupunta ka sa stage. Sa umpisa ay nanginginig pa ang boses mo at nagbabalak ka pang umalis sa stage at tumakbo papuntang banyo at doon magtago hanggang umalis lahat ng tao pero nang tumagal ay naging kumportable ka na din at habang kumakanta ka ay pumasok siya, ang kanina mo pang hinihintay. Hindi ka tumigil sa pagkanta at sinundan lang siya ng tingin hanggang sa makaupo siya sa puwesto niya sa may kaliwa ng stage. Sa buong pagkanta mo hanggang sa matapos ito ay hindi man lang siya tumingin sa’yo kahit pumalakpak sa dulo ay ‘di niya ginawa para bang wala siyang pakialam sa mga nangyayari sa paligid niya. Medyo nagtaka ka at inisip kung panget ba ang boses mo o baka ayaw niya lang ang kinanta mo. Tinawag ka na ng boss mo at nakita mong dumating na ang kapalit mo. Hindi mo na lang pinansin ang lalaki at inisip na baka may problema ito o masama ang pakiramdam. Malungkot kang umuwi kahit na dinagdagan pa ng boss mo yung bayad sa pagkanta mo dahil nagustuhan ka ng mga costumer at pinayagan ka na kumanta sa stage kapag gusto mo. Dapat masaya ka pero ‘di mo maalis sa isip mo ang lalaki kanina. Napagdesisiyunan mo na gagalingan mo pa ang pagkanta bukas at sa susunod na mga araw para mapansin ka niya. Napasuntok ka sa hangin at napasigaw ng “Go, fight!” kaya napatingin tuloy yung mga taong nakakasalubong mo. Ibinababa mo agad yung kamay mo at natawa. Iniisip na siguro ng mga tao na nababaliw ka na. Hindi mo na sila pinansin at umuwi na agad para mapaghandaan ang pagkanta mo bukas.

            Alas singko pa lang ay pumunta ka na sa bar kahit na alas sais pa ang pasok mo. Inagahan mo talaga dahil excited ka, ‘di naman masyadong obvious sa one hour advance mong pagpasok pero ‘di ka talaga mapakali hangga’t ‘di mo nagagawa ang kailangan mong gawin. Kanina ka pa lakad ng lakad pati ang boss mo nahihilo na sa’yo. Alam ng boss mo ang tungkol sa lalaking gusto mo kaya naman sinusuportahan ka niya. Nang dumating na siya agad ka ng pumunta sa stage at naghandang kumanta. Tulad ng dati diretso lang siyang pumunta sa upuan niya, binasa ng sandali ang menu at nagbasa na ng libro. Para siyang may sariling mundo at parang wala ata talagang alam sa nangyayari sa paligid niya. Inumpisahan mo ng kumanta at nakatingin ka lang sa kanya. Tadhana ng Up Dharma Down ang pinili mong kanta dahil sa tingin mo ay baka magustuhan niya ito. Sa buong kanta ay nakayuko lang ang lalaki at nagbabasa habang kumakain. Natapos mo na ang kanta pero parang wala siyang narinig. Nagpalakpakan lahat ng customer maliban sa kanya. Naisip mo na baka ‘di siya mahilig sa tagalog na kanta o ‘di lang talaga siya mahilig sa music. Gusto mo man siya lapitan ay wala ka pa ring lakas ng loob na gawin iyon. Itutuloy mo na lang ang pagkanta at baka mapansin ka din niya, ‘di man ngayon baka sa ibang araw.

            Mas dumami ang customer ng bar niyo dahil sa gabi gabi mong pagkanta. Dumami ang humanga sa iyo, lahat ay napapansin ang talento mo maliban sa isang tao. Ilang gabi ka na ding kumakanta at sa bawat gabi na iyon ay parang wala ka sa harapan at hindi kumakanta. Pakiramdam mo hindi ka nageexist sa mundo niya. Nagbabasa lang siya ng libro, minsan nagtetext sa cellphone o kaya naman ay may ginagawa sa laptop niya. Ngayon ay kakanta ka ulit, pinili mo yung kanta ni Keira Knightley na A Step You Can’t Take Back sa pelikulang Begin Again. Hindi mo alam kung kakanta ka pa pagkatapos ngayong gabi pero may kung anong bagay ang nagsasabi sa iyong ‘wag ka tumigil sa pagkanta. Humingi ka ng sign na kung ‘di ka pa rin niya mapapansin o kahit sumulyap man lang sa’yo ay titigil ka na sa pagkanta. Gusto mong maging masaya habang kumakanta pero ‘di mo maiwasang maging malungkot dahil malapit na matapos ang kinakanta mo at kahit isang tingin man lang sayo ay wala. Napayuko ka na lang pagkatapos mong kumanta. Bumaba ka na agad ng stage at inabot agad ang mikropona sa boss mo. Nagpapalakpakan pa rin ang ibang customer at gustong gusto nila ang pagkanta mo. Alam mong walang mali sa iyo at sa mga kinakanta mo baka talagang ‘di lang interesado sa’yo yung lalaki. Minsan hindi iyon tungkol sa pagkanta ng tamang awitin kung hindi sa pagkanta sa tamang tao. Sa tao na parang bingi sa lahat ng naririnig niya.

            Bumalik ka na lang sa paglilinis ng lamesa at kahit alam mong hindi ka naman niya napapansin ay parati ka pa ring sumusulyap sa kanya at nagbabakasakaling titingin din siya sa’yo at mapapansin ka din niya. May customer na pumasok at dumiretso sa puwesto ng lalaki at umupo sa harapan nito. Hindi mo na lang sana sila papansinin at maglilinis na lang ulit nang may napansin ka sa pag-uusap nilang dalawa. Ayun mismo ang kakaiba sa kanila, ang mismong pag-uusap nila. Imbis na magsalita sila ay ginagalaw nila ang mga kamay nila at parang nagsesenyasan. Napatigil ka ng sandali at napangiti.

            Gumaan ang pakiramdam mo. Lahat ng tanong sa utak mo ay biglang nawala at unti-unti mong naintindihan lahat. Gusto mo siyang lapitan at kausapin pero ‘di mo alam kung paano. Paano kung hindi kayo magkaintindihan, paano kung mawirduhan siya sa’yo at biglang lumabas ng bar at hindi na bumalik. Hindi mo alam ang gagawin mo at nahihiya ka. Sa tagal mong paghihintay sa atensiyon niya at makausap siya ay ‘di mo napaghandaan ang araw na ito lalo na’t naiba ang sitwasiyon at ikaw dapat ang mas maging intindihin at gumawa ng unang galaw para tuluyang mapansin at makilala ka niya. Sa bawat oras na nagdadaan ay unti-unti kang nawawalan ng pag-asa. Hindi ganoon kadali matuto ng sign language pero para sa taong gusto mo ay gagawin mo ito. Nagdadalawang isip ka kung hahangaan mo na lang ba siya sa malayo o mag-aaral ng sign language para mas maintindihan at makilala mo siya. Hanggang sa makauwi ka ay iniisip mo ito. Kinabukasan ay nagpunta ka sa computer shop at naghanap ng tutorial sa youtube. Medyo madali sa unang tingin pero habang patagal ng patagal ay pahirap naman ng pahirap. Hindi ka matututo sa simpleng panonood ng tutorial sa youtube, kailangan mo ng totoong tao na magtuturo sa iyo pero sino at saan? Naglalakadlakad ka at natutulala ka sa kaiisip nang biglang may dumikit na papel sa sapatos mo. kinuha mo ito at binasa. Napangiti ka na lang at napailing. Hindi mo alam kung nagkataon lang ang mga nangyayari o nakaplano ang lahat. Nakasulat sa papel, “School for the blind, deaf and mute now accepting applicants for more information contact this number…”

            Bago ka pumasok sa trabaho ay pumunta ka sa eskuwelahan, ‘di mo alam kung paano mo sasabihin sa mga tao doon ang dahilan kung bakit ka nandoon. Habang papunta ka sa opisina ay may nakasalubong kang batang umiiyak at nakita mong may sugat siya sa tuhod. Nilapitan mo siya at tinanong kung ayos lang siya pero hindi siya sumagot at tinitigan ka lang. Hindi mo alam kung paano mo siya kakausapin kaya nagthumbs-up ka na lang at tinuro mo yung tuhod niya kahit na mukha kang tanga na sumesenyas. Umiling yung bata kaya naman tinulungan mo siyang maglakad papunta sa clinic nila kung saan man yun. Habang papunta kayo sa clinic ay biglang may teacher na nakakita sa inyo at kinausap niya ang bata gamit ang sign language. Hindi mo sila naintindihan pero nginitian mo na lang yung teacher at sinamahan na kayo sa clinic. Nakaupo kayo sa waiting area ng clinic at hinihintay na malinis ang sugat ng bata. Naisip mong pagkakataon mo na ito para kausapin yung teacher at humingi ng tulong. Kinuwento mo lahat lahat sa kanya at ang balak mong gawin. Natawa yung teacher siguro dahil medyo kakaiba yung kuwento mo at bumilib siya sa mga ginawa mo at gagawin mo pa lang. Pumayag yung teacher na tulungan ka dahil gusto daw niya malaman ang kalalabasan ng gagawin mo at minsan lang daw siya makasaksi ng ganitong klaseng love story kung love story nga ang matatawag dito.

            Kada umaga bago ka pumasok sa trabaho ay dumidiretso ka muna sa school upang matuto ng sign language. Naging kaklase mo ang mga batang deaf at mute at sa panahong kasama mo sila ay sumasaya ka at minsan ay nakakalimutan mo kung bakit ka nag-aaral ng sign language. Nawawala ang pagod mo sa trabaho kapag kasama mo sila. Halos isang linggo na ang nakalipas simula ng magumpisa kang mag-aral at marami ka ng natutunang mga salita. Nageensayo ka sa bahay, lahat ng mga natutunan mo ay inuulit-ulit mo para mas maalala mo at hindi ka magkamalai kapag dumating ang panahon na haharapin mo na ang lalaking nagpabago sayo, ang lalaking binigyan ng kulay ang buhay mo at binigyan ka ng panibagong pangarap na magturo sa mga deaf at mute na gusto mong matupad.

            Naghanda ka ng isang kantang balak mong kantahin sa harap niya habang nagsisign language. Kinakabahan ka hindi dahil sa baka magkamali ka kung hindi baka hindi ka pa rin niya pansinin at mawalan ng saysay ang lahat ng pinaghirapan at pinagaralan mo. Nang gabing iyon may sikat na bandang inimbitahan ang may-ari ng bar kaya naman siguradong mapupuno ang bar. Nakaplano na ang lahat, humingi ka ng tulong sa boss mo at sa iba mong katrabaho upang maging maayos ang lahat. Mga magaalas sais ng gabi ay pumunta ka na sa bar at sa labas pa lang ay sobrang haba na ng pila mabuti na lang at may i.d. ka at madali kang makakapasok. Pagkalapit mo sa harapan ng bar ay napansin mong iba ang bouncer na nasa may pinto, malamang kumuha sila ng iba para sa seguridad ng banda. Papasok ka na sana nang bigla kang hangarin ng isang bouncer at hinanap ang i.d. mo. Nginitian mo lang siya kahit na sobrang nakakunot ang noo ng bouncer. Kinuha mo sa bag mo ang i.d.mo pero ‘di mo ito makapa. Nginitian mo ulit ang bouncer at binuksan mo ulit ang bag mo para hanapin ito. Sumuko ka na sa paghahanap malamang ay naiwanan mo yung i.d. mo sa sobrang aligaga na makapunta na dito sa bar na mukhang ‘di ka naman makakapasok. Nakiusap ka sa mga bouncer pero hindi ka nila pinapansin. Paulit-ulit mong sinasabi na dito ka nagtatrabaho pero mukhang wala talaga silang balak na papasukin ka. Alas siyete na at nasa labas ka pa rin, hindi mo makontak ang boss at mga katrabaho mo. Walang signal dito sa bar o kaya naman ay nakapatay ang mga telepono nila. Napaupo ka na lang sa may gilid ng bar at naghihintay ng milagro at maya-maya pa ay biglang may dalawang lalaking nagsuntukan kaya naman to the rescue ang dalawang bouncer. Ginamit mo ang pagkakataong ito upang makapasok sa loob. Bago ka pa man mahuli ng mga bouncer ay dirediretso  ka nang pumasok at pumunta sa stage. Wala ka ng oras na pinalampas, this is now or never. Inagaw mo sa lalaking kumakanta ang mikropono at kahit na sobrang bilis at lakas ng tibok ng puso mo ay humarap ka na sa lahat ng tao na ngayon ay nakatitig sayo. Pinapatay mo na ang lahat ng ilaw at pinatutok ang spot light sa lalaking may pasimuno nitong lahat. Napatingin siya sayo, iyon ang unang beses na tumingin siya sayo at sobrang kinakabahan ka. Kung naririnig lang ng iba ang tibok ng puso mo malamang ay hanggang sa labas ng bar ay rinig ito. Ang napili mong kanta ay ang kantang narinig mo noong una mo siyang nakita, ang kanta ni Yeng Constatino na Siguro. Habang kumakanta ka ay sinasabayan mo naman ng sign language para maintindihan niya ang kinakanta mo at ang gusto mong sabihin sa kanya. Nakatingin ka lang sa kanya hanggang sa matapos ang kanta. Nawala ang kabang nararamdaman mo dahil sa unang pagkakataon ay pinapanood ka na niya at napapangiti mo rin siya. Natapos mo na ang kanta at nagpalakpakan ang lahat kasama siya. Pinapalapit ka niya sakanya at pinapaupo sa harapan niya. Medyo nahihiya ka pa pero ito na ang matagal mo ng hinihiling kaya hindi ka na nagpatumpiktumpik pa at umupo na sa harapan niya.

*****

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s